Nieuwjaarsdag in Enoshima

Op 1 januari 2020 werden we wakker in Yokohama. We zouden die dag verder reizen naar Enoshima en uiteindelijk Hiratsuka, waar we ons volgende hotel hadden geboekt. Maar eerst gingen we naar Mooneyes. We kwamen er een dag eerder achter dat deze beroemde autogarage in Yokohama ligt. En volgens de website zouden ze gewoon open zijn op Nieuwjaarsdag, dat stond er nadrukkelijk bij. Het lag wel buiten het stadscentrum, dus via Google Maps gingen we op zoek naar de juiste bus. 

Onderweg naar de bushalte in de buurt van ons hotel, dacht een oude Japanse man waarschijnlijk dat wij verdwaald waren. Zodra je in Japan maar even stilstaat en om je heen kijkt of in een bepaalde richting wijst, word je gegarandeerd aangesproken door iemand die op zijn of haar beste Engels ("Uhhh, herro?") jou probeert te helpen. Super aardig natuurlijk, maar meestal ben ik absoluut niet zo hulpeloos als dat zij allemaal denken. En dan is er nog iets wat je moet weten over Japanners: je kan ze niet afwijzen. Nooit. Ook niet netjes. Dus eerst probeerde ik beleefd en buigend tegen deze meneer te zeggen dat we het wel zouden vinden. Toen ik me bedacht dat dat inderdaad nooit werkt, gaf ik het op en legde ik uit waar we heen wilden, waarom, waar we vandaan kwamen, waar we woonden, waarom we in Yokohama waren en dat Google Maps heel handig is, want dat wou hij allemaal heel graag weten. Uiteindelijk wees hij aan welke bus we moesten hebben en bleef hij met ons wachten. Nadat ik wel 5 keer had gezegd dat dat echt niet hoefde, kwam de bus na een paar minuten en stapte hij ook in! Toen viel bij mij langzaam het kwartje. Ik vroeg aan hem of hij ook toevallig die kant op moest en als antwoord kreeg ik dat het geen probleem was. Deze man ging dus met ons mee voor de lol! Bij elke halte zei hij dat we er nog niet uit hoefden. Terwijl wij ook echt wel wisten bij welke halte we er wel uit moesten. Hij vertelde dat hij een senioren pas voor het openbaar vervoer had, waardoor hij met korting of gratis kon reizen. Toen we eruit moesten, ging hij dus ook mee. Eenmaal buiten zagen we de garage al en bedankten we hem. Alsof zijn moeite en hulp nog niet genoeg waren, gaf hij ons ook nog een pasje. Hij legde uit dat je daarmee kon betalen in konbini en er stond 1000 yen (8 euro) op. We probeerden het te weigeren, maar oh nee, dat kan niet. Na nog meer bedankjes en buigingen volgde mijn gebruikelijke afwimpel tactiek van buigend achteruit schuifelen en liepen we naar de garage. En die man? Die stak de weg over om aan de overkant weer op de bus te wachten om weer terug te gaan. Dat mensen zulke extreem aardige dingen doen voor vreemden, gebeurt hier vaak. Vooral ouderen willen graag nog iets te doen hebben en zichzelf nuttig maken als ze met pensioen zijn. Het gevoel dat ze iemand hebben geholpen is voor velen dan ook erg belangrijk en laten we eerlijk zijn, zo zijn we allemaal geholpen. Natuurlijk hadden we het anders ook wel gevonden en werd het op het eind een beetje ongemakkelijk, maar dat neem ik maar voor lief. 

We kwamen aan bij Mooneyes en ja hoor... gesloten! Oh wat was ik pissig! Al die moeite voor niks! We begrepen er helemaal niks van! Gelukkig stonden er buiten ook nog wat auto's en liepen we dus maar een rondje om het gebouw. We besloten de bus in dezelfde richting te nemen om zo naar een treinstation een stukje verderop te gaan. We verstopten ons wel nog even voor die aardige meneer, want als hij ons weer bij dezelfde halte zou zien wachten, dan dacht hij natuurlijk weer dat we er niks van begrepen en dan zou hij ons misschien wel volgen tot in Enoshima. 

Na een ritje van anderhalf uur met de bus, trein en monorail, kwamen we aan in Enoshima. Ik was in juli ook al naar dit eiland gegaan, maar ik vond het zo leuk dat ik er ook nog eens heen wou met Sander. We liepen vanaf het station door het dorpje naar de lange brug die het eiland Enoshima verbindt met het vasteland. Dit eiland wordt ook vaak 'katteneiland' genoemd, maar om eerlijk te zijn heb je geluk als je 3 katten ziet op een dag. Verder is er wel een leuke knusse winkelstraat die loopt vanaf de brug tot aan de tempelpoort. 

Even voor de duidelijkheid: ik wou die dag niet naar een tempel. In Japan heb je namelijk 'hatsumode', het eerste gebed van het nieuwe jaar. Het is een traditie om op 1, 2 of 3 januari een tempel te bezoeken en te bidden voor geluk in het nieuwe jaar. Dit is zelfs nog belangrijker en populairder dan het gebed op Oudjaarsdag. Dat betekent dus dat het heeeeele land alweer massaal naar tempels gaat. Vooral de populairste tempels in Tokyo zijn extreem druk en ook hierbij is het weer een kwestie van wachtrijen, tickets die worden uitgedeeld en hele strategieën. Daarom wou ik dus hoe dan ook niet naar een tempel. Enoshima heeft een tempel waar je langs komt als je via de vele trappen de berg op gaat. Helaas had ik er niet aan gedacht dat door deze drukte de trappen vol zouden staan met mensen en dat je dus ook moest wachten als je helemaal niet bij die tempel wou bidden. Iets anders dan de berg op gaan, is er ook niet te doen op Enoshima, dus we gingen in de rij staan en dachten dat het wel mee zou vallen. Het viel niet mee. Er leek geen eind te komen aan de 4 lange en vooral ook brede trappen die volgepropt waren met wachtende mensen. Er stonden wel een paar pionnen langs elke trap en heel soms liep er iemand om die pionnen heen, langs de rij gewoon naar boven. En dat mocht van de mensen die de boel daar probeerden te regelen. Dat kon dus 2 dingen betekenen. Of die mensen hadden weet ik het wat voor privileges en wellicht had deze tempel VIP tickets of zo? Of je mocht langs de rij als je helemaal niet wou bidden. Ik kon het helaas niet aan het personeel vragen, want we stonden in het midden van de trap gesandwiched tussen een paar honderd anderen. Op de 3e trap, na al 40 minuten te hebben gewacht, stond er dan eindelijk zo'n mannetje voor onze neus aan wie we het konden vragen. Toen hij begreep wat we bedoelden gebaarde hij naar de pionnen en mochten we dus gewoon doorlopen! We hebben dus 40 minuten voor niks gewacht!  

Vanaf de tempel konden we gewoon rustig verder naar boven lopen en ondertussen genieten van het geweldige uitzicht. Eenmaal aangekomen op de top, besloten we tickets te kopen voor de tuin van de Sea Candle. De Sea Candle is de uitkijktoren die bovenop de berg staat en blijkbaar lag eromheen nog een hele tuin, met natuurlijk... illuminations! Vanaf de tuin konden we het Enoshima dorp op het vasteland zien, Kamakura en de beroemde stranden, uiteraard de zee, het Miura schiereiland, het Izu schiereiland (waar we in mei heen waren) en als kers op de taart, Mount Fuji. Na alle hectiek van de afgelopen maand voelde het opeens als een perfecte vakantie, toen we vanaf het terras naar Mount Fuji keken tijdens de zonsondergang. De eerste zonsondergang van 2020 was waarschijnlijk meteen de beste. Zodra het donker was, werd er afgeteld en gingen alle lichtjes in de tuin aan. Dit waren zonder twijfel de beste illuminations die ik tot nu toe had gezien. Werkelijk alles was verlicht en ook op een mooie manier, niet zo'n alle-kleuren-van-de-regenboog-turkse-pizza-tent-manier. We hebben er nog een tijdje rondgelopen, gingen daarna weer naar beneden en gingen met de trein verder naar Hiratsuka, waar we wat hebben gegeten en naar ons hotel gingen.