Oudjaarsdag in Yokohama

Op Oudjaarsdag begon onze mini-vakantie. Ik was tenslotte tot 4 januari vrij. Oud en Nieuw wordt in Japan gewoon op dezelfde dag gevierd als in Nederland, oftewel dit heeft niks met het Chinees Nieuwjaar te maken. Er zijn hier natuurlijk wel wat andere tradities. 

Zo gaan veel mensen op zowel Oudjaarsdag als Nieuwjaarsdag naar een tempel. Op Oudjaarsdag wordt er in de meeste boeddhistische tempels een bel geluid. Dit gebeurt 108 keer, omdat er volgens het boeddhisme 108 verleidingen op aarde zijn, wat de oorzaak is van al het menselijk lijden. Sommige tempels luiden de bel tussen 11 uur 's avonds en middernacht en anderen laten bezoekers de bel luiden. Zoals altijd in Japan zijn er veel overfanatieke mensen, die er hun missie van maken om dus op die dag, koste wat kost, die bel te luiden. Die staan dan dus al vreselijk vroeg op de stoep van die tempel, zodat ze hoe dan ook aan de beurt komen. De bel mag immers maar 108 keer geluid worden. Daarna mag iedereen uiteraard die tempel bezoeken en een gebed doen, maar je mag niet meer aan die bel zitten. Natuurlijk hebben de meest populaire tempels ook hier een systeem voor. Zo worden er genummerde kaartjes gegeven aan de eerste 108 mensen die de tempel binnen komen. 

Verder wordt Oud en Nieuw vooral thuis gevierd met familie. Meestal gebruiken mensen deze week vakantie om hun huis op te ruimen en schoon te maken. Verder wordt er veel gekookt en cadeautjes gekocht. Want zoals bij vele Japanse feestdagen, eet je speciale gerechten die je verder het hele jaar niet eet. En tot slot bestaat het hoogtepunt van de avond voor velen uit 'Kouhaku Uta Gassen'. Dit 4 en half uur durende tv-programma bestaat al sinds 1953 en wordt eens per jaar uitgezonden. Het is een zangwedstrijd tussen de populairste artiesten van het afgelopen jaar. Aangezien het hele land hier massaal naar kijkt, wordt het gezien als een grote eer als je als artiest wordt uitgenodigd voor de show. Maar als je liever niet de hele dag in de rij wil staat om bij een tempel aan een bel te trekken en ook liever niet de hele avond thuis tussen 20 dronken Duitsers zit (in mijn geval), is er niet zoveel anders te doen helaas. Er zijn wel veel feesten in clubs en er is een groot straatfeest in Shibuya op de Scramble Crossing. Dat had ik allemaal al gedaan met Halloween en Sander had ook geen zin om te gaan clubben. 

Ook had ik op internet al wat onderzoek gedaan naar plekken waar je in de Tokyo regio vuurwerk kan zien met Oud en Nieuw. Het resultaat was erg teleurstellend. Vuurwerk is hier echt een ding op zomer festivals. Dan is er elke zaterdag wel ergens in Tokyo vuurwerk te zien. Met Oud en Nieuw helaas niet. Onze enige opties waren Disneyland, Yokosuka en Hakkejima Sea Paradise. Ik werd natuurlijk al dolgelukkig van het idee van Oud en Nieuw vieren in Disneyland. Het werd ook alleen maar beter toen ik las dat je van 8 uur 's ochtends tot 10 uur 's ochtends de volgende dag (met een pauze van 5 tot 8 uur 's avonds waarin je het park even uit moet) in het park mocht zijn. Om middernacht zou een geweldige vuurwerkshow zijn en na middernacht mocht je zelfs beiden parken in. En dit allemaal voor slechts 8 euro meer dan normaal. Toen kwam ik erachter dat de kaartverkoop volgens een lotingssysteem ging. Dat is dus het punt dat je weet dat iets vreselijk populair is en dat je er heel veel moeite voor moet doen (ik dus nog meer wegens het gebrek aan Japans). Toch was ik vastbesloten om mijn best te doen. Totdat ik het een Sander vertelde en hij bang was dat het heel druk zou zijn. Ja. Inderdaad. Een loting betekent natuurlijk dat het maximaal aantal bezoekers dat wettelijk is toegestaan in Disneyland ook echt allemaal in dat park zullen zitten. Nee. Gaan we niet doen dus. 

Toen zette ik mijn zinnen op Yokosuka. Ik wou hier hoe dan ook al graag heen en er zou vuurwerk zijn! Yokosuka is een stadje ten zuiden van Yokohama waar een Amerikaanse marinebasis zit. Door het grote aantal Amerikanen is hier dus wel elk jaar vuurwerk. Helemaal klaar om daar een hotel te boeken (slechts weken van tevoren) was alles helaas al volgeboekt. Na middernacht terugreizen naar Yokohama of Tokyo leek geen optie, dus we moesten een ander plan bedenken. Onze laatste optie was Hakkejima Sea Paradise. Een pretpark en aquarium net buiten Yokohama. Ook hier was de kans groot dat het er vreselijk druk zou zijn en we niet met de trein naar een hotel zouden kunnen dus ook dit sloegen we over.

Uiteindelijk besloten we naar Yokohama te gaan en maar gewoon te zien wat er zou gebeuren. Sander vond dit jaren geleden een erg leuke stad, maar we hadden toen helaas niet genoeg tijd om de stad beter te verkennen. Ondertussen weet ik wat de leuke plekken in Yokohama zijn en wat een goede looproute is. We kwamen er rond de lunch aan en na mijn gebruikelijke bezoekje aan de Disney Store, liepen we naar buiten om te wandelen langs de baai. We liepen door het Cosmo World pretparkje, langs het Cupnoodle Museum, die helaas dicht was en we eindigden bij de Red Brick Warehouses. Op het plein tussen de twee rijen Warehouses zijn vaker allerlei evenementen en festivals. Maar dit keer stond er wel iets heel unieks. We zagen een gigantische toren met allerlei lampen, een vlag bovenaan en een grote camerakraan. Blijkbaar was dit voor Sasuke 2019. Deze Ninja Warrior show eindigt elk jaar op Oudejaarsavond met de grote finale. We begrepen niet helemaal wat precies de bedoeling was, maar iemand die er werkte vertelde ons dat het om 11 uur 's avonds zou beginnen. Nou gelukkig! Toch nog iets bijzonders wat hier op het programma stond die avond. 

We liepen aan het einde van de middag naar ons 'hostel'. Omdat ik het zo last minute had geboekt, waren er zo goed als geen opties meer om enigszins betaalbaar een hotelkamer te boeken. Uiteindelijk kwam ik uit op een hostel in het centrum van Yokohama, voor slechts 30 euro. Toen we erheen liepen zag ik hoe dicht bij Chinatown deze wijk lag. Het was een hele wijk vol met dezelfde gebouwen en bij veel gebouwen stond de voordeur open en zag je een lange smalle gang met elke 2 meter een deur aan beide kanten. Er zaten veel wasserette's in de straat, voor elk gebouw stonden erg veel fietsen, we hoorden veel Chinees om ons heen en er hingen wat meer mensen op straat dan je normaal gesproken in Japan ziet. Het leek er dus op dat mensen in die gebouwen woonden, waarschijnlijk met 50 man per verdieping, aan die lange gangen te zien. Het was dan ook geen verrassing dat ons hostel ook zo'n soort gebouw was. Voor 30 euro heb ik nooit hoge verwachtingen, maar nu werden we wel erg bang. Iemand bracht ons naar onze kamer en dat was inderdaad een van die tientallen deuren op een gang. Gelukkig hadden we een tweepersoons kamer, wat dus inhield dat ze een muurtje hadden doorgebroken, onze kamer 2 deuren had en dus twee keer zo groot was als andere kamers. En nee, dat was niet groot. Het was hooguit 4 bij 2 meter. Dat betekent dus dat al die mensen in die wijk waarschijnlijk leven in kamers van 2 bij 2 meter! Die wonen daar! Wij waren compleet mindblown, maar vonden het voor een nachtje allemaal wel prima. Op de verdieping was ook een gemeenschappelijk 'keukentje'. Hier hing een bordje met een sigaret erop. Wij dachten, dat moet een foutje zijn, daar moet zo'n streep doorheen. Later kwam er iemand die daar werkte, in de keuken staan, zette de afzuigkap aan en begon te roken. Dat was dus echt de officiële rookruimte, hahaha! 

We gingen weer weg en liepen richting Chinatown. Hoewel we eigenlijk al genoeg stukjes van China hadden gezien die dag, wilde ik Sander meenemen naar mijn favoriete Chinese restaurant. Hier kan je onbeperkt eten voor zo'n 18 euro inclusief drinken. Ze hebben een heel uitgebreid menu en het is altijd erg lekker. Onderweg liepen we nog langs een prachtige tempel, die ik gek genoeg nog nooit eerder had gezien. Na het eten gingen we nog een paar winkeltjes binnen, bezochten we nog een tempel en liepen we langzaam weer terug naar de Red Brick Warehouses om uiteindelijk naar het Sasuke evenement te gaan kijken. Daar stonden we dan weer, bij de Sasuke toren, met nog zo'n anderhalf uur te gaan tot de start. We hadden ondertussen half Yokohama al 2 keer afgelopen en het was ook erg koud. Er stond een vreselijk koude wind en het centrum van Yokohama ligt ook pal langs de open baai, dus het was vrijwel onmogelijk om een plekje te vinden waar het ook maar iets warmer was. We bleven maar wat rondlopen en ik besloot bij Cosmo World te vragen of het personeel wist of er ergens vuurwerk zou zijn. Ze dachten van niet, maar als het zou gebeuren, dan zou het bij een bepaald winkelcentrum plaatsvinden. Toen ik vervolgens op internet opzocht waar dat winkelcentrum was, bleek het dus precies tussen Cosmo World en de Warehouses te liggen, wat sowieso maar 5 minuten lopen van elkaar vandaan ligt. Na nog wat rond geslenter, gingen we kijken naar het Sasuke evenement. 

Uiteindelijk begon de eerste kandidaat pas om half 12. We kwamen erachter dat er de hele avond al voorrondes waren op een andere locatie en dat dit de locatie was voor de finale. De finalisten moesten naar boven klimmen door eerst tussen 2 wanden omhoog te klimmen, dan een stang te pakken en verder te gaan door trapsgewijs de stang omhoog te bewegen terwijl ze er dus aan hangen. Tot slot zouden ze een heel stuk omhoog moeten klimmen per touw tot de finish, die op 25 meter hoogte hing. Het leek een hele heftige uitdaging en zodra het eindelijk begon, was het heel indrukwekkend om te zien. De eerste finalist bleef helaas bij het tweede onderdeel met de stang tussen de stangen van de toren hangen, waardoor hij het moest opgeven. Bij de tweede finalist gebeurde precies hetzelfde. Toen was het bijna middernacht en liepen wij weg om het eventuele vuurwerk te zien. Blijkbaar dacht iedereen hetzelfde want het hele plein stroomde leeg. We liepen de trap op naar een voetgangersbrug, terwijl de klok op het Cosmo World reuzenrad aftelde. Om middernacht begon er dan toch een vuurwerkshow vanaf het winkelcentrum waar we vlak voor stonden en we hadden ook nog mooi uitzicht over de baai en een deel van de Yokohama skyline. We waren erg blij dat het dus toch nog een feestelijk begin van het nieuwe jaar was en we liepen na een paar minuten weer terug naar de Sasuke toren. Nou, daar was dus helemaal niemand meer en het evenement was voorbij. Wij hadden verwacht dat er nog meer deelnemers zouden komen en begrepen al niet waarom ze de finale niet eerder hadden gestart. Er waren dus maar 2 finalisten en geen van hun hadden de finish gehaald! Enigszins teleurgesteld begonnen we aan de wandeling terug naar ons 'hostel'. Misschien heb ik het nog nooit van mijn leven zo vreselijk koud gehad, maar het was wel een hele leuke dag, haha.