Eind december kwam Sander me weer opzoeken! De eerste dag van de Nieuwjaarsvakantie gingen we naar Teamlab Borderless. Iedereen heeft het hier al het hele jaar over en zegt dat het geweldig is. Japanners, buitenlander, toeristen, iedereen. Het wordt omschreven als een 'nieuw soort museum', een interactieve beleving en een plek waar je in andere werelden stapt. Het zit in een groot gebouw in Odaiba, het eilandje in de Tokyo baai. Ik wou de tickets van tevoren op de website bestellen en blijkbaar had ik de laatste 2 tickets die beschikbaar waren die dag. Veel evenementen en gebouwen zijn altijd druk in Tokyo, maar als iets uitverkocht is, zet je dan maar schrap. Toch hebben we de tickets gekocht en toen we er een aantal dagen later heen gingen, was het vreselijk druk. Dit was een van die typische rijen waarvan je bang bent dat het 5 uur gaat duren (wat heel vaak gebeurd in Tokyo en dus op den duur niet meer zo verrassend is). Maar toen we eenmaal in de rij stonden ging het eigenlijk best snel. We hebben iets meer dan een half uur gewacht en eenmaal binnen kon je rondlopen zoals je zelf wou.
Het concept van Teamlab is dat je niet goed weet waar je precies heen gaat, het de bedoeling is dat je verdwaalt en vaak van tevoren niet goed weet wat er gaat gebeuren. Het gebouw bestaat uit verschillende ruimtes met allemaal een eigen thema. In een ruimte werden er bijvoorbeeld allerlei bewegende bloemen op de muren geprojecteerd, in een andere ruimte kon je op een heuvel staan en dan leek het alsof je onder een waterval stond. In dezelfde ruimte werden bloemen, vlinders en Japanse karakters op de muur geprojecteerd en als je de muur aanraakte vlogen de karakters naar je hand toe. In een andere ruimte lagen zitzakken en werden er golven geprojecteerd op de muren. In een andere werden vreselijk veel spotjes aangezet en bewogen op muziek door de kamer. In weer een andere ruimte hingen ontelbaar veel slierten met aan elke sliert heel veel led lampjes die van kleur veranderden, soms uitgingen en soms bewogen en iedereen kon via een pad tussen de slierten lopen. Ook was er nog een ruimte waar je tussen grote plastic waterlelies kon lopen en er werden dan bewegende bloemen geprojecteerd op de grote bladeren. In de gangen tussen de ruimtes werd er ook nog van alles op de muren geprojecteerd en in alle ruimtes was een hele ontspannende bijpassende muziek te horen. Toen we dachten dat we alles gezien hadden, kwamen we erachter dat er ook nog een bovenverdieping was. Dit was net een grote interactieve speeltuin. Er was een grote glijbaan, gigantische ballonnen die van kleur veranderden, een ruimte waar kinderen hun eigen stad aan het bouwen waren en zelfs een heel klimbos, waarbij je een kleur moest kiezen en in palen moest klimmen en door alleen je eigen kleur te volgen, moest je het 'bos' door. Overal op deze verdieping werd ook van alles op de vloer geprojecteerd, waaronder kikkers en hagedissen. Als je op die beestjes ging staan dan spatten ze uit elkaar en ontstond er een heel spoor van bloemetjes die je volgende. Het was dus een erg leuke dag en het was inderdaad compleet anders dan elk ander museum of expositie waar ik ooit ben geweest.
Daarna gingen we nog naar het Toyota Megaweb, wat ernaast lag en waar je allerlei auto's kan bekijken. Daarnaast ligt het Venus Fort winkelcentrum, waar we ook nog even doorheen liepen. We liepen verder naar het Seaside Park, een soort promenade waar je langs de baai kan lopen en de hele Tokyo skyline kan zien. Er waren ook veel verlichte decoraties en uiteindelijk gingen we in het Aquacity winkelcentrum eten bij een Italiaans restaurant met uitzicht op de verlichte Rainbow Bridge.
De volgende dag gingen we weer naar Odaiba. We waren er de dag ervoor namelijk achter gekomen dat Comic Market (oftewel Comiket) op dat moment bezig was. Dit is op de Comic Con in San Diego na, de grootste comic conventie ter wereld. Toen ik lang, lang geleden op de Havo mijn profielwerkstuk aan het schrijven was over manga en anime, was het mijn droom om ooit naar Comiket te gaan. Het is twee keer per jaar, maar op vakantie was het telkens de verkeerde timing. Dit jaar was ik het echter compleet vergeten! Dolblij dat ik daar dus nu wel heen kon en nog blijer dat het gratis was, gingen Sander en ik het gigantische Tokyo Big Sight gebouw in. We hebben er hooguit een uurtje rond gelopen, want helaas kwamen we er al snel achter dat dit niet echt iets voor ons was. Hoewel ik sowieso de laatste jaren niet meer zo'n anime fan ben, had ik wel gehoopt dat het iets toegankelijker zou zijn. Dit was helaas alleen voor de allergrootste otaku. Met name dus voor de mannen die anime kijken met enkel en alleen vrolijke tienermeisjes erin, nog bij hun moeder wonen en dus prima een maandsalaris kunnen uitgeven in een dag en er ook absoluut geen geheim van maken dat ze otaku zijn. Er was ook gewoon niet zoveel te zien of te doen. Er stonden eigenlijk alleen maar stands iets te promoten en te verkopen, maar ook alle producten die verkocht werden waren echt alleen voor complete otaku. T-shirts, handdoeken, sleutelhangers, buttons, rugzakken en uiteraard onmisbaar: bodypillows. Ik had ook verwacht dat er veel cosplayers zouden zijn, maar ik zag dat je moest betalen (10 of 20 euro volgens mij) om verkleed te mogen komen. Dit is misschien omdat sommige professionele cosplayers hier anders teveel zichzelf proberen te promoten. Daarom waren er alleen een handje vol cosplayers die waarschijnlijk bij het evenement hoorden. We waren ervan uitgegaan dat we daar de hele dag zouden blijven, maar we moesten dus opeens een ander plan bedenken.
We gingen eerst met de monorail van Odaiba af en stapten uit in het Shiodome gebouw. Dit bleek toen alleen te bestaan uit restaurants en kantoorruimte dus na een paar snelle Disney-foto's pakten we de metro naar Roppongi. Sander was nog nooit in Roppongi geweest en hoewel ik dit zelf nooit zo'n boeiende wijk vind, vind ik het wel leuk om mensen daar even rond te leiden. Het is vooral leuk om te zien hoe rijk mensen blijkbaar kunnen zijn. De duurste woningen en winkels van Japan staan in deze wijk en doordat het een mooie verzorgde wijk is met veel kleine parkjes, kan je er zeker een leuk rondje lopen.
Tegen de avond gingen we nog naar Shinjuku, aangezien we daar toch moesten overstappen onderweg naar huis. Uiteraard waren daar ook weer overal illuminations te zien. We besloten daarna te gaan eten bij Ootoya, een heerlijke restaurantketen wat traditioneel Japanse teishoku (set meals) serveert voor gemiddeld zo'n 7 euro. Vol en moe gingen we terug naar huis, zodat we de volgende dag, op Oudjaarsdag, konden vertrekken op onze minivakantie.
Reacties
Een reactie posten