Op zondag 24 november ben ik naar de Tokyo Comic Con gegaan. Comic Con is begonnen in 1970 in San Diego, Verenigde Staten. Het was een conventie voor stripboek-liefhebbers, maar is in de loop der jaren uitgegroeid tot een groot dagenlang evenement voor mensen die houden van stripboeken, films, science fiction, fantasy, kostuums, games en alles wat ermee te maken heeft. Er komen vaak beroemdheden zoals acteurs, illustratoren, voice-actors en schrijvers. Er zijn nu dan ook vele Comic Cons over de hele wereld. In Nederland is ook 2 keer per jaar een Comic Con, maar uiteindelijk was het er voor mij gewoon nooit van gekomen om erheen te gaan.
Toen ik hoorde dat de Tokyo Comic Con in november zou zijn, leek het me leuk om erheen te gaan, maar ik twijfelde nog een beetje. Er waren al een aantal beroemdheden bekend gemaakt die zouden komen, zoals Ian Somerhalder, Zachary Levi, Mark Ruffalo en Rupert Grint. Op een dag had ik het er met een collega over, die er elk jaar heen gaat. Ik zei voor de grap 'Als Chris Hemsworth nou zou komen, dan ga ik zeker, haha'. Nou je raadt het niet... een paar dagen later werd op de website aangekondigd dat Chris Hemsworth ook kwam! AAAAAAAAAH!!! Dus ik rende na werk nog net niet gillend de konbini binnen om tickets te kopen. Vera en Caro wilden ook mee. En in de weken erna werden zelfs nog meer geweldige acteurs aangekondigd, namelijk Jude Law en Orlando Bloom!
Nog even iets over die tickets. De entreetickets zijn slechts 27 euro. Maar er waren nog vele andere tickets te koop en daar begint de Japanse-fan-gekte. Er zijn dus zoveel beroemdheden, dat ze ook nog tickets verkopen om met hun op de foto te gaan of een handtekening van ze te krijgen. Ja, daar moet je dus voor betalen, maar dat is op zich niet zo vreemd. Ik was vastbesloten om met Chris op de foto te gaan, hoe dan ook. Ik zag het dus al helemaal voor me, tot ik op de website zag dat dat maar liefst (hou je vast) 240 euro kostte!!! 240 Euro! Voor een foto! Toen ik van de schrik was bekomen en mijn droom in duigen was gevallen, zag ik dat Chris wel het duurste was, maar alle andere beroemdheden waren sowieso boven de 200 euro. Het erge is ook dat erbij staat dat je per persoon maar 2 tickets voor elke beroemdheid mag kopen, haha! Normaal gesproken zou ik denken 'Wie doet dat nou? 200 euro betalen voor een foto!' Maar ja, dit is Japan. En als Japanners eenmaal fan zijn van iets of iemand, dan speelt geld totaal geen rol meer. En even voor de duidelijkheid, zo'n ticket is alleen voor een foto. Als je ook nog een handtekening wil, moet je gewoon voor hetzelfde bedrag ook nog een ticket kopen voor een handtekening. En er zitten ook allerlei regels aan die tickets verbonden. Mijn collega wou bijvoorbeeld met nog 2 collega's op de foto, want dan kan je de prijs van het ticket dus lekker door drieën delen. Maar per extra persoon op de foto moest je dan wel weer 16 euro extra betalen. Op deze manier zijn ze met z'n drieën, met maar liefst 5 beroemdheden op de foto gegaan!
Toen het eindelijk 24 november was, begon de chaos al op het station. De conventie werd gehouden in de Makuhari Messe, een gigantisch evenementencomplex in Chiba, iets verder dan de Disney parken. Het station was al helemaal volgepropt en we liepen naar het winkelcentrum ertegenover om eerst wat te lunchen. Dat was dus al de eerste uitdaging want het was vreselijk druk en ook al waren er heel veel restaurants en cafe's, we konden nergens zitten. We zagen ook opvallend veel jonge meiden die van top tot teen behangen waren met K-pop merchandise. Toen kwamen we erachter dat er diezelfde dag ook een BTS concert was in hetzelfde gebouw. Vreselijk. Wie heeft dat ooit kunnen bedenken?! BTS is de populairste Koreaanse band van het moment. Overal waren teveel mensen. De rij naar de wc was dan ook een kwartier lang.
Eenmaal binnen hebben we wat rondgelopen en al gauw begon een interview met Rupert Grint, van Harry Potter. Verder waren overal veel kostuums, levensgrote beelden, fan merchandise en je kon veel illustrators aan het werk zien, met ze praten en origineel werk kopen. Ik begon me af te vragen waarom sommige mensen het hele weekend gaan, want zo vreselijk groot was het niet. Toen ik even later maar liefst 35 minuten in de rij heb gestaan voor de wc, besefte ik me dat veel mensen hier alleen maar komen om de hele dag voor alles in de rij te staan. Elke beroemdheid had namelijk zijn eigen hokje, waarin hij op bepaalde momenten foto's maakte en op andere momenten handtekeningen zette. Hier was een heel rooster voor gemaakt en afhankelijk van wat voor ticket je voor wie had gekocht, wist je dan hoe laat je in de rij moest gaan staan. En eigenlijk hebben er de hele dag, non-stop wachtrijen gestaan. Dat betekent dus dat er duizenden mensen per persoon honderden euro's hebben uitgegeven voor een foto of handtekening. Sommige mensen stonden zelfs in de rij met meerdere foto's in hun handen om ze te laten signeren. Er stonden constant zo vreselijk veel mensen in de rij dat ik ging twijfelen of ik misschien juist de idioot was. Dat ik te gierig was om 240 euro te betalen om mijn favoriete acteur te ontmoeten. De verwarring, wanhoop en groepsdruk namen toe maar er waren toch geen tickets meer te koop, dus dat zorgde er meteen voor dat ik geen moeilijke en misschien wel domme beslissing hoefde te nemen.
Het laatste wat tijdens Comic Con altijd op het programma staat, is een groepsfoto. Hierbij gaan alle beroemdheden het podium op, om even wat te zeggen en tot slot samen te poseren voor een groepsfoto. Hier keek ik het meest naar uit, want dit was de enige mogelijkheid die ik had om de beroemdheden te zien. Sommigen kwamen eerder op de dag al op het podium voor een interview, maar dat tijdschema stond niet op de website, dus we hadden Jude Law al gemist. Rupert Grint hadden we dus wel gezien en die kon je ook zien zitten tijdens het signeren. Ian Somerhalder en Zachary Levi zagen we ook signeren, maar de rest dus allemaal niet. Het plan was om al lekker op tijd bij het podium te gaan staan, zodat we goede plaatsen hadden. Maar uiteindelijk moesten we echt even iets eten, weer naar de wc en hadden we het deels al opgegeven omdat er natuurlijk al vreselijk veel fanatieke Japanners lang van tevoren klaar stonden. Eerst was er ook nog de uitreiking van de cosplay wedstrijd, wat natuurlijk ook veel toeschouwers trok. Uiteindelijk stonden er vreselijk veel mensen, had het personeel weer een soort menselijk muurtje gemaakt door allemaal een stuk lint vast te houden en mocht je niet stilstaan achter dat lint. Wij wilden dus even kijken of we ons nog ergens tussen konden wurmen binnen de mensenmassa binnen het muurtje van linten, maar zodra we stil stonden, begonnen allemaal mannetjes te roepen dat we daar niet stil mochten staan en moesten doorlopen. Dit voelde dus echt weer als Halloween in Shibuya, maar daar was het logisch. Hier liep he-le-maal niemand. Want iedereen stond al voor dat podium natuurlijk! Wij waren weer de enige losers die er niet bij pasten. We bleven even ergens anders wachten en hoopten dat er wat mensen weg zouden gaan na de cosplay uitreiking. Nee! Tuurlijk niet! Iedereen wou wat wij wilden! Uiteindelijk zijn we maar achter de stellage gaan staan waarop alle lampen en camera's stonden, waar je dus absoluut niks zag. We hoopten zo heel onopvallend centimeter voor centimeter achter de andere mensen langs te kunnen schuifelen, totdat we wel iets konden zien. Zodra het begon, maakten ze de ruimte binnen de lintjes iets groter, misschien ook deels omdat ik met m'n kont tegen dat lint bleef hangen alsof het zo propvol was daar. Dat achterlangs geschuifel lukte dus echt en uiteindelijk zagen we alles redelijk!
Meteen na de praatjes en de foto's was alles afgelopen en ging iedereen naar buiten. We wilden nog wat gaan eten in het winkelcentrum, onder andere om de mensenmassa te ontkomen op het station. We waren net op tijd, want wij hoefden maar 5 minuten te wachten voor het restaurant, maar toen we weggingen stond er een vreselijk lange rij. We liepen naar het station en zagen op het plein een gigantische rij. Er was dus een rij om het station in te komen! En die rij op het plein was de rij, om de rij in te komen, om het station in te komen! We kregen een soort instant mental breakdown, want dit was de druppel van al het wachten dat we al hadden gedaan die dag. Op zulke momenten haat ik Tokyo echt, want zodra je naar een groot evenement gaat (en evenementen zijn hier gewoon al snel heel groot want er zijn gewoon heeeeeeeeel veel mensen), dan weet je dat je de halve dag staat te wachten, te proppen en te duwen, het je uiteindelijk misschien niet eens lukt om te doen of zien waarvoor je kwam en je weet dat al die mensen ook weer met de trein naar huis moeten. Bij elk evenement waar je heel wil, moet je jezelf dan ook eigenlijk eerst even afvragen of je denkt dat al die ellende het waard gaat zijn. We zochten andere opties om thuis te komen, maar naar het volgende station lopen was veel te ver. We liepen over het plein, gingen natuurlijk niet in de rij voor de rij staan maar schuifelde vlak voor het station gewoon tussen de mensenmassa. Dat ging prima, niemand boos, geen idee waarom mensen dus in een extra rij stonden. Maar blijkbaar was het station even afgesloten. Het station was waarschijnlijk zo vol, dat ze een tijdje niemand erin lieten, totdat iedereen met de trein weg was en dan pas mochten er weer nieuwe mensen in. We moesten dus een paar minuten wachten en toen werden we weer in zo'n menselijke vloedgolf mee gesleurd de trap op en het station binnen. Het begin van de treinreis was natuurlijk weer een hel, maar ja, niks wat we hier niet gewend zijn. Maar voor in de toekomst: Makuhari Messe... organiseer alsjeblieft nooit, maar dan ook nooit meer, een Comic Con en een BTS concert tegelijk! Dat zijn natuurlijk veel teveel beroemde mensen in één gebouw!!!
Reacties
Een reactie posten