Eindelijk waren we aangekomen op Okinawa! Even kort iets
over Okinawa, want dit is zeker een hele unieke eilandengroep. Vroeger was
Okinawa een eigen land, namelijk het Ryukyu Koninkrijk. In 1879 werd het compleet
bezet door Japan. Nadat Japan de Tweede Wereldoorlog had verloren, herschreef
de Verenigde Staten de grondwet, waardoor Japan alleen een eigen leger mocht
hebben om zich te verdedigen en daarnaast een groot aantal militaire basissen
verspreid door het land kreeg, met enkel Amerikaanse militairen. Op Okinawa
staan maar liefst 32 Amerikaanse basissen, wat 62% is van alle basissen van
Japan en 25% van het grondgebied van Okinawa in beslag neemt. Er wonen zo’n Amerikaanse 26.000
militairen en hun gezinnen. Op de basis is het net alsof je in de V.S. bent. Er
staan huizen in Amerikaanse stijl, ze hebben hun eigen scholen, supermarkten,
noem het maar op. Het is dus echt een apart land in een land, het is namelijk
Amerikaans grondgebied, wat je niet mag betreden tenzij je daadwerkelijk in het
Amerikaanse leger zit. Nu is Okinawa dus officieel van Japan, als een van de 47
prefecturen, maar het ligt zo zuidelijk en zo ver van alle andere Japanse
eilanden vandaan, dat het zelfs dichterbij Taiwan ligt. Okinawa bestaat uit 113
eilanden, waarvan Naha de grootste is. Wat Okinawa zo fascinerend maakt is dat
het een mengelmoes is van de Ryukyu, Japanse en Amerikaanse cultuur.
We kwamen aan in Naha, de grootste stad van het eiland
Naha en hoofdstad van Okinawa. We hadden onze huurauto opgehaald, inclusief
magneetsticker met een groot roze hart en de tekst ‘Friendship Hearts’, wat een cryptische boodschap was om aan Japanners duidelijk te maken dat er een
buitenlander achter het stuur zit. We gingen lunchen in Kokusai Street, de
grootste winkelstraat van Naha (en dus heel Okinawa). Wat een geweldige sfeer
hing daar. Het was een lange straat vol palmbomen. We gingen naar A&W, een
echte Amerikaanse burgertent, waar ik misschien wel de lekkerste burger ooit op
had, omdat deze bovenop het vlees een dikke plak cream cheese had! Daarna
liepen we verder door de straat, waarvan het grootste deel bestond uit
souvenirwinkels. Okinawa is tenslotte een vreselijk populaire
vakantiebestemming voor Japanners, maar ook Chinezen en Koreanen.
We liepen door Shijo Hon Dori, een lange passage, waar
naast nog meer winkels, ook een soort ouderwetse markt te vinden was. Hier
moesten we ook even op de foto voor een grote poster van het Shuri Castle. Dit
historische koninklijke kasteel van het Ryukyu koninkrijk was Okinawa’s
belangrijkste gebouw en grootste toeristische trekpleister. Tot iedereens schok
was het complete kasteel nog geen 3 maanden eerder ’s nachts afgebrand, waarschijnlijk
door kortsluiting. Vreselijk zonde natuurlijk en ik keek er erg naar uit om het
kasteel te bezoeken, maar helaas moesten we het maar doen met alleen een
poster. Daarna liepen we naar Tsuboya oftewel het pottenbakkersdistrict.
Blijkbaar staat Okinawa onder andere bekend om zijn keramische kunst. We liepen
door straten, waarvan de straattegels en de tegels op de huizen, bestonden uit prachtige
handgemaakte keramische tegels, die elk uniek waren. Uiteraard waren er in die
buurt ook veel winkeltjes die Okinawan aardewerk verkochten. Een tijdje later
zaten we net 1 minuut in de auto om naar ons hotel te gaan, toen ik een
berichtje kreeg van Carlton. Dat is een vriend van me die ik tijdens zijn
bezoek aan Saitama heb leren kennen via Alonzo, die jeugdvrienden zijn. Carlton is half Amerikaans, half Okinawan en woont in Naha. Hij stelde voor om die avond samen iets te gaan eten. We
wilden de auto opnieuw parkeren, toen we een Family Mart konbini zagen met een
relatief groot parkeerterrein. Dit lag dichterbij de winkelstraat en wij
dachten dat ze het echt niet door zouden hebben als wij daar eerst even iets
kochten en daarna nog een uurtje iets zouden gaan eten een paar straten verderop.
Deze gratis parkeerplaats lag namelijk een stuk dichterbij Kokusai Street. We
gingen met Carlton in een Okinawan restaurant taco rice eten. Dit gerecht is
ontstaan in 1984, nadat er op Okinawa taco kruiden in zakjes werden verkocht in
een supermarkt, omdat dat in de smaak viel bij de Amerikanen. Vervolgens werd
dit gemengd met gehakt, tomaten, mais en ijsbergsla, zodat het ongeveer
dezelfde ingrediënten had als een taco. Tortilla wraps werden helaas niet
verkocht, daarom werd het gegeten met iets waar wel genoeg van is in Japan,
namelijk rijst. Tot slot werd het afgemaakt met een spiegelei. Sindsdien wordt
taco rice gezien als een typisch Okinawan gerecht.
Na lekker gegeten en gezellig met Carlton bijgepraat te
hebben, liepen we weer terug naar de auto. Daar zat opeens een wielklem omheen!
We gingen de Family Mart binnen en ze vertelden ons dat je daar maximaal 20
minuten mocht staan. Dat bord hadden we dus gemist, hoewel we hadden kunnen
verwachten dat ze toch door zouden hebben dat onze auto daar al die tijd nog
stond. Een medewerkster zei dat we of een boete van 5000 yen (40 euro) konden
betalen of voor datzelfde bedrag producten mochten kopen uit de winkel. Nou,
dat vonden wij dus best een goede deal. We waren de komende 2 dagen toch nog op
vakantie, we hadden een auto en een konbini verkoopt tenslotte van alles. We
kochten wat snacks, lunch voor de volgende dag, heel veel drinken, wat snoepjes
en broodjes, wat speciale Okinawan snacks als souvenirs en binnen no time zaten
we aan de 5000 yen. Dit was zonder twijfel de raarste boete die we ooit hebben
gehad, haha!
We reden naar ons hotel in Ginowan, zo’n 15 minuten van
Naha vandaan. Dat is overigens het fijne aan Okinawa, er zijn veel mooie
plekken, per auto is alles goed bereikbaar en je bent overal zo. Het is een
klein eiland, dus je kan veel zien zonder veel tijd te verliezen aan het
reizen.
Reacties
Een reactie posten