Hokkaido: Sapporo

De laatste 2 dagen waren we in Sapporo. Dit is de hoofdstad van Hokkaido en de op 4 na grootste stad van Japan. We begonnen de dag met een wandeling naar Odori Park. Onderweg liepen we door een paar overdekte winkelpassages, die erg leuk versierd waren. Al gauw kwamen we uit in het stadscentrum, waar weer hoge gebouwen met oneindig veel reclame en herrie was, iets wat we tot nu toe nog niet hebben gezien op Hokkaido. Het voelde daarom weer een beetje als Tokyo.

We liepen verder over Odori Park, een lange strook met bomen, gras en fonteinen, midden in het centrum, met op het eind de Sapporo TV Tower. Ja. Alweer een hoge toren. En ja, ook deze heeft wat weg van de Eiffeltoren, net als de Tokyo Tower en de Nagoya TV Tower. Alleen deze is rood met blauw. We liepen wat rond in het park en bij de toren, toen het helaas begon te regenen. Maar ons plan was juist om een heel stuk te lopen, naar het Sapporo Beer Museum. Ik zag op de kaart dat er vanaf een metrostation in de buurt een hele ondergrondse tunnel liep richting het museum, zodat we meer dan de halve weg ondergronds konden lopen. Dat hadden we dus gedaan en eenmaal weer bovengronds, besloten we door een winkelcentrum te lopen. Het was een heel modern maar raar winkelcentrum. Het leek wel een doolhof, maar in het midden zat een hele tuin met allemaal restaurants er omheen. Vanaf daar was het nog een stukje lopen naar het museum en pal naast het museum lag nog een winkelcentrum. Daar hebben we even wat gegeten in de foodcourt voordat we verder gingen.

Het Sapporo Beer Museum is het gebouw waarin vroeger de fabriek van Sapporo bier zat. Hokkaido wordt ook wel 'Japan's last frontier' genoemd en in 1869 werd de Hokkaido Development Commision opgezet. Een van hun projecten was het ontwikkelen van een bierbrouwerij in Hokkaido. Er werd een 'meesterbrouwer' aangenomen, die in de leer had gezeten bij een beroemde bierbrouwer in Duitsland. Deze fabriek in Sapporo was oorspronkelijk gebouwd voor het verwerken van suikerbieten, maar werd al gauw onder begeleiding van deze nieuwe meesterbrouwer omgebouwd tot een bierbrouwerij. In 1876 werd het eerste Sapporo bier gebrouwen en is daarmee het oudste biermerk van Japan. Dit was destijds een grote stap voor de ontwikkeling van agricultuur en handel van Hokkaido. Het is nu nog steeds een van de 3 populairste biermerken van Japan. We liepen door het museum en konden na afloop een kleine bierproeverij doen. Je kreeg 3 biertjes: Classic, wat hun originele recept was, Black Label, hun best-seller sinds de jaren '70 en Kaitakushi, een lokaal biertje die je alleen op Hokkaido kan krijgen. Daarna liepen we weer terug naar het stadscentrum, waar we nog langs een paar belangrijke gebouwen in Westerse stijl liepen en lekker kushikatsu hebben gegeten voor we de auto pakten naar ons appartement, zo'n 20 minuten buiten de stad.

De volgende dag gingen we het stadscentrum van Sapporo niet meer in, maar gingen we naar een beroemde koekjesfabriek net buiten de stad. Het zou niet zomaar een fabriek zijn, maar een soort Willy Wonka-achtig pretpark. En dat klopte. Deze Ishiya fabriek was opgericht in 1947 en vanaf 1957 is het bedrijf zich gaan specialiseren in luxe koekjes en chocolade, wat destijds een groot risico was, aangezien er na de oorlog een geld en behoefte leek te zijn aan zulke producten. Laat staan de Franse en Engelse koekjes waar Ishiya zich in wou specialiseren, die tot dan toe nog erg onbekend waren in Japan. In 1976 kwam Shiroi Koibito op de markt. De naam van dit koekje betekent 'witte geliefden', wat de oprichter heeft bedacht toen het sneeuwde en hij zei 'het sneeuwt witte geliefden'. Het koekje bestaat uit 2 longue de chats, met witte chocolade ertussen. De witte chocolade verwijst naar de sneeuw, wat weer verwijst naar Hokkaido en het feit dat de koekjes alleen in Hokkaido te koop zijn. In de loop der jaren is het koekje zo populair geworden, dat ze het makkelijk in heel Japan hadden kunnen verkopen, maar er is bewust voor gekozen om het exclusief voor Hokkaido te houden. Een paar jaar geleden werd er wel een Ishiya winkel geopend in Tokyo. Deze winkel staat in de chique wijk Ginza, maar verkoopt ook geen Shiroi Koibito. In plaats daarvan is een nieuw koekje bedacht, speciaal voor Tokyo. Dit alles heeft ervoor gezorgd dat Shiroi Koibito een van de populairste souvenirs in heel Japan is en daardoor dus iets wat iedereen gegarandeerd koopt tijdens een reis naar Hokkaido. Behalve ik. Want ze waren best duur en ik werk op 5 verschillende scholen, dus dat zou me een klein vermogen kosten. Gelukkig was een collega van me in dezelfde week naar Hokkaido gegaan, dus die had ze wel meegenomen. Helemaal top.

De fabriek was geïnspireerd op Engelse architectuur en mocht dat nog niet duidelijk zijn door de kloktoren, het glazen tuinhuisje, de rozentuin, met planten begroeide gebouwen, glas in lood ramen, fontein en de rode telefooncel, dan stond er gelukkig ook nog een grote rode dubbeldekker bus voor de deur. Binnen in het gebouw kochten we onze tickets om in de fabriek te kijken. We konden meteen doorlopen en zagen hoe de Shiroi Koibito koekjes en de grote baumkuchen werden gemaakt. Deze baumkuchen zijn blijkbaar heel bijzonder, omdat ook deze wit zijn. Baumkuchen zijn echt overal in Japan te vinden, het is zelfs een standaard product in alle konbini. Deze Ishiya baumkuchen hebben witte chocolade in het beslag, wat vervolgens op een lange ronddraaiende stang wordt gesmeerd. Laag op laag wordt er meer beslag op gesmeerd, want die laagjes maken baumkuchen zo bijzonder en uiteindelijk worden ze gebakken en in stukken gesneden (de kontjes worden weggegooid!!!), zodat de baumkuchen per stuk verpakt kunnen worden. Dit was erg leuk om te zien en aan de andere kant hadden ze met allemaal bewegende schattige kattenbeelden een heel verhaal uitgebeeld als een soort attractie. Verder was er ook nog een soort 'museum', wat gewoon een verdieping was waar allemaal hele willekeurige Engelse dingen werden tentoongesteld. Verder zat er ook nog een restaurant in en een grote werkruimte waar kinderen hun eigen chocolade en koekjes konden maken. Onderweg naar beneden kwam ik ook nog een soort grote poppenkast tegen, met poppen die een vrolijk liedje zongen. Het was net die scene uit Charlie and the Chocolate Factory met Johnny Depp. Iedereen die deze film weleens met mij heeft gekeken kan zich vast wel voorstellen dat ik niet meer bij kwam van het lachen toen ik dit zag en me nog steeds afvraag of de één wellicht een verwijzing is naar de ander. Het enige verschil is dat deze gelukkig niet halverwege in de fik vlogen. Na nog een van de souvenirwinkeltjes te hebben bekeken, gingen we weer naar de auto om in de buurt iets te gaan eten. We gingen naar een soup curry restaurant wat we op internet hadden gevonden. Een van de specialiteiten van Hokkaido is namelijk ook nog soup curry en dat hadden we nog niet op. Het was een knus en sfeervol restaurant, maar het was heel populair, dus we moesten weer even in de rij zitten, maar het was het waard!

Tot slot besloten we nog naar het Moerenuma Park te gaan. Dit gigantische park aan de rand van Sapporo staat vooral bekend om het moderne ontwerp en de vele bijzondere kunstobjecten, die samensmelten met de natuur in het park. Het gehele park is ontworpen door de beroemde beeldhouwer Isamu Noguchi. In 1988 begon hij met het ontwerpen van het park, in opdracht van de gemeente Sapporo. Helaas overleed hij vlak nadat zijn ontwerp af was. Zijn ontwerp werd alsnog gerealiseerd en het park werd in 2005 geopend. Het park was heel bijzonder en hoewel ik kan proberen om het te beschrijven, spreken de foto's voor zich. Vooral de afmetingen van alle heuvels, beeldwerken en de fontein waren erg bizar. We hadden alleen nog maar zo'n anderhalf uur, dus besloten we meteen bij de parkeerplaats fietsen te huren. De enige fietsen waar we op pasten, waren van die nog steeds best lage, lompe mama-fietsen met kinderzitjes, haha. Toen besefte ik me dat ik al zo'n half jaar niet had gefietst, wat ongetwijfeld de langste fiets-vrije-periode van mijn leven was. Maar goed, ik kon het gewoon nog.

De volgende dag vertrokken we naar het vliegveld, wat op slechts 40 kilometer afstand lag, waar we gek genoeg toch bijna 2,5 uur over hebben gedaan. Het voordeel van Hokkaido is dat er bijna geen tolwegen zijn, dus dat scheelt in de kosten. Het nadeel is dat alles vreselijk lang duurt, omdat je niet op een snelweg rijdt, maar een een- of tweebaansweg, met 40 kilometer lang aan beide kanten winkels en restaurants, met dus ook elke 100 meter een stoplicht en mensen die op beide banen precies naast elkaar de hele weg 40 blijven rijden.

Eenmaal weer in Narita aangekomen, besloten we nog wat te gaan eten in Tokyo. Ik wou al maanden lang met Sander naar een bijzonder restaurant en aangezien we verder niet zoveel dagen in Tokyo zouden doorbrengen, besloten we maar meteen te gaan. We gingen met koffers en al naar Tokyo Dome City, waar de gigantische Tokyo Dome arena staat en eromheen dus letterlijk een heel amusementsdorp met een achtbaan, waterattractie, onsen, winkels, spookhuis en heel veel themarestaurants. Daarom gingen wij naar... *tromgeroffel*... Bubba Gump Shrimp! Dit Forrest Gump restaurant ontdekte ik een tijdje terug en wou er sinds dien al met Sander heen, omdat hij gek is op die film. Hij had per toeval zelfs een paar maanden geleden een Bubba Gump Shrimp pet gekocht, dus toen wist ik zeker dat hij het leuk zou vinden. Van binnen was elke hoek van het restaurant ingericht naar een andere locatie uit de film, overal waren leuke referenties te vinden en op tv's kon je de film kijken. Uiteraard bestond elk gerecht op de kaart uit garnalen en het was heel lekker! Er zat ook nog een leuk winkeltje bij en we kregen nog extra bierviltjes en stickers mee, haha!