Hokkaido: Hakodate, Niseko en Otaru

Na een nachtje in Hakodate werd het tijd om de stad wat beter te verkennen. We begonnen bij een groot gebouw aan de overkant van de weg vanaf ons hotel. Dit was de Hakodate Morning Market. Dit is een van de bekendste vismarkten van Japan. Overal werd levende vis, krabben, kreeften en meloenen verkocht. Die meloenen zijn een specialiteit van Hokkaido en daarom kosten ze soms wel 90 euro. Ja. Voor 1 meloen. De goedkoopste die we hadden gezien waren 20 euro. Je kon er veel verschillende vis kopen, eten en zelfs je eigen vis vangen. En was een aquarium met vissen (geen idee wat voor soort) en daar konden kinderen met een hengel een vis vangen. Ook daar stond natuurlijk een gigantische rij voor, maar elk kind ving binnen een minuut een vis, mede doordat een vis maar gewoon met behulp van de eigenaar met een haakje door z'n hoofd werd geboord als het te lang duurde. Dan werden er snel door hun moeder 50 foto's gemaakt met die vis en dan werd die hengel snel gegeven aan een andere man die er werkte. Die sneed 2 meter verderop recht voor die kinderen die vis open, trok al z'n ingewanden eruit, sneed de vis in stukjes en gooide het op een bordje, zodat elk kind zijn 'eigen gevangen' vis op kon eten. Binnen een halve minuut dus. Wij vonden het schokkender dan die kinderen. We liepen daar een tijdje rond en gingen vervolgens naar Fort Goryokaku. Dit is het eerste fort in Japan wat is gebouwd in een Westerse stijl. Dit is een erg beroemde plek, door het stervormige stuk grond. Ook heeft hier een belangrijke burgeroorlog plaats gevonden. We liepen het park binnen en liepen een stukje over de muur en een rondje om het administratiekantoor, van waaruit eeuwen geleden alle administratie van Hokkaido werd geregeld. Op de grond was een soort plattegrond gemaakt van de gebouwen die er vroeger stonden. Met lijnen en verschillende structuren kon je zien waar de kamers waren. Daarna liepen we naar de Goryokaku Tower. Vanuit deze 106 meter hoge toren kan je Fort Goryokaku en een groot deel van Hakodate perfect bekijken. In de toren was ook nog een kleine expositie over de Slag bij Hakodate. Dit was heel schattig met mooie miniaturen weergegeven. Ook dat deze toren een ‘Stamp Mission’.

Even kort iets over stamp missions of stamp rallies in Japan. Ze zijn er gek op. Het idee is dat je een stempelkaart krijgt en je moet bijvoorbeeld een opdracht doen om een stempel te krijgen. Bij een bepaald aantal stempels krijg je een cadeau. Zo was er eerder die maand ook al een Pokémon Stamp Rally, waarbij je op zo’n 30 stations in en om Tokyo een stempel kon krijgen van een bepaalde Pokémon. Als je 6 stempels had, kreeg je een Pikachu hoesje voor je OV kaart. Ik begon hier heel fanatiek aan, maar na 4 stempels vond ik het zoeken naar die stomme stempels op de gigantische stations het niet meer waard. Ook op mijn werk hebben we een stamp mission voor de kinderen. Ze krijgen een stempelboekje met elke maand een andere bladzijde met nieuwe vragen. Deze vragen moeten ze tussen de lessen door aan medestudenten en docenten stellen. Als alle vragen zijn afgetekend, krijgen ze na elke maand een stempel en als het boekje af is, hangen we hun foto met een certificaat aan de muur.

Ok, terug naar Hakodate. In de toren kreeg je een stempelkaart en als je een ticket kocht om naar boven te gaan, een souvenir kocht en iets te eten of drinken kocht, kreeg je steeds 1 stempel. Na 3 stempels kreeg je een cadeautje. We vonden dit een beetje onzin, maar naar boven gingen we toch al en boven hadden we ook nog een kleine souvenir gekocht. Toen zag ik beneden dat ze de speciale Hokkaido Coca-Cola verkochten (die flesjes spaar ik tegenwoordig), dus hebben we die ook maar gekocht. Nou, hoppa! Meteen die kaart vol! En als cadeautje kregen we... een A4 insteekhoesje met een foto van de Slag van Hakodate erop! Ik zag iemand rondlopen met een veel leukere prent erop, maar vooruit, haha. Toch een gratis souvenir.

Vervolgens gingen we lunchen in een restaurant waar we graag heen wilden, die de avond ervoor helaas gesloten was. Het is een curry restaurant, waar meerdere vloggers naartoe zijn gegaan en allemaal erg onder de indruk waren. Sommigen vonden het de beste curry die ze ooit op hadden. We gingen erheen, het interieur was ook zoals we al hadden verwacht. Het wordt namelijk gerund door een leuk hippiestel wat gewoon alles wat ze zelf leuk vinden, in dat restaurant hebben gezet. Daarom stonden er dus ski’s op de wc. Verder hadden ze de meest onoverzichtelijke menukaart die ik ooit heb gezien, maar de curry was inderdaad erg lekker en propvol liepen we weer naar de auto. Hoewel we heel graag nog een keer op Mount Hakodate naar boven wilden gaan voor het uitzicht, was de kans groot dat we ook nu, begin van de middag, niks zouden zien omdat het erg bewolkt was. Dus helaas. En we besloten door te rijden naar ons volgende hotel in Niseko.

Niseko is een erg beroemd skigebied, omdat de sneeuw hier perfect schijnt te zijn in de winter en het wordt zelfs de beste sneeuw ter wereld genoemd. Maar ja, Mietta, wintersport, 7 meter diepe sneeuw en -20 graden gaan niet samen, dus vandaar ons bezoekje in augustus. Het stadje was daarom ook behoorlijk uitgestorven, op een aantal (waarschijnlijk hele rijke) Japanners na, die hier gewoon een eigen huisje hebben. De enige reden dat wij hier een overnachting hadden geboekt, was omdat door rijden naar Otaru mij iets te ver rijden leek op een dag. We kwamen hier rond etenstijd aan en gingen dus op zoek naar eten. Zoals in elk skiresort waren de prijzen behoorlijk hoog (zelfs in de zomer dus) en op internet lazen we van veel restaurants veel negatieve reacties. Daarnaast was meer dan de helft gesloten. We hebben een tijdje rondgelopen en uiteindelijk waren we het zoeken zo zat, dat we gewoon wat in de supermarkt hebben gehaald en in het hostel opgegeten. Ja, we hadden een hostel geboekt. Was gewoon prima, want het was toch maar voor een nachtje. Er was zelfs een gigantische soort mancave in de kelder en aangezien wij de enige waren daar (we zaten met hooguit nog 10 mensen in dat grote hostel) hebben we daar nog een paar potjes pool gespeeld.

De volgende ochtend reden we verder richting Otaru. Deze stad wordt vaak door toeristen bezocht als een dagtripje vanaf Sapporo. Deze stad was vroeger een belangrijke vis- en handelstad. Daarom werd hier rond 1900 het eerste treinspoor van Hokkaido aangelegd, om het transport tussen Otaru en Sapporo te verbeteren. Een van de eerste gebouwen waar we naar binnen gingen, was een echte Duitse bierbrouwerij. Je kon er eten, drinken en allerlei bier, glazen en souvenirs kopen. Ik heb er super leuke pretzel-oorbellen gekocht! En Sander was toe aan een koud biertje, want het was weer vreselijk warm vandaag. We liepen verder langs de rivier, een van de hoogtepunten van Otaru, omdat hier de historische pakhuizen en brouwerijen langs liggen en je kan met rondvaartboten de rivier op. Verder kwamen we nog langs de oude spoorweg met een of andere bijzondere bel. Het was ondertussen al na lunchtijd en we wilden naar een populair ‘golden chicken’ restaurant gaan waar ze hele kippen goudbruin frituren voor een leuk prijsje. Nou, dat wilden dus meer mensen en er stond dan ook een rij met iets meer dan een uur wachttijd. We besloten ergens anders te eten en liepen een stuk verder, maar kwamen helaas niks tegen, omdat heel veel nog gesloten was en bijna alle restaurants sashimi en sushi verkochten, maar wel voor extra hoge toeristische prijzen. We bleven maar rondlopen en ondertussen hadden we net zo goed dat uur bij dat restaurant kunnen wachten. Per toeval kwamen we uit bij het gebouw van de Bank of Japan Otaru. Dit is een erg oud Westers gebouw en er was een gratis museum van gemaakt. Daar gingen we dus eerst maar even naar binnen en hoewel niet alles in het Engels was geschreven, was het erg interessant. Daarna hadden we zo’n honger en waren we het rondslenteren in de hitte zo zat, dat we maar gewoon wat te eten hebben gehaald in een konbini. We gingen daarna naar nog een paar glaswinkeltjes. Glas is namelijk ook een van de dingen waar Otaru bekend om staat en je kan in veel van de winkeltjes workshops volgen of zien hoe de producten gemaakt worden. We hebben hier nog een paar kleine glazen frummeltjes. Daarna liepen we terug naar de auto via Sakaimachi Street, een leuke winkelstraat. Vervolgens reden we naar Sapporo, waar we de laatste paar dagen hebben doorgebracht.