Hokkaido: Noboribetsu, Toyako en Hakodate

Vorige week ben ik met Sander naar Hokkaido gegaan! Hokkaido is het meest Noordelijke eiland van Japan en het op Honshu na grootste eiland. Desondanks is het wel maar 1 prefectuur (ook de grootste prefectuur dus) en het dunstbevolkste eiland van de 4 hoofdeilanden. Hokkaido staat vooral bekend om de ongerepte natuur, koude temperaturen gedurende de winter, de vele ski resorts dankzij ‘de beste sneeuw ter wereld’ volgens velen en tot slot nog de goede vis en zuivelproducten. Hokkaido wordt ook wel de ‘zuivel-prefectuur’ genoemd, omdat er maar liefst 70% van al het zuivel van Japan wordt geproduceerd. 

Aangezien Japan zo langgerekt is, ligt dit meest Noordelijke eiland helaas niet bepaald dichtbij de Tokyo regio. Met de auto zou dit zo’n 16 uur rijden zijn, met de shinkansen 8 uur en met het vliegtuig ben je er in anderhalf uur. Aangezien het vliegtuig ook nog eens het goedkoopst was, kozen we daarvoor. 

Eenmaal in Hokkaido aangekomen op het New Chitose Airport, haalden we onze huurauto op. Je kan op Hokkaido op zich ook rondreizen met de trein, maar aangezien we graag wat flexibeler zijn en ook dit keer wel naar veel verschillende plaatsen wilden, hebben we toch maar een auto gehuurd. 

Onze eerste bestemming was Noboribetsu. Dit stadje staat vooral bekend om Jigokudani oftewel Hell Valley. In deze rotsachtige vallei is zoveel vulkanische activiteit dat er constante zwaveldampen en stoom vanaf komt. Noboribetsu is dan ook een beroemd onsen stadje en uiteraard is Jigokudani de bron van al het hete onsen water. Het ziet er misschien heel afgelegen en exotisch uit, vooral doordat we een hert zagen liggen terwijl we de vallei nog niet eens in waren gelopen. Nou, dat is niet het geval, dat hert lag gewoon naast het parkeerterrein. Er zijn verschillende wandelroutes en hoewel we bijna alle routes hebben gelopen was ons doel vooral om bij het natuurlijke voetenbad uit te komen. Door dit gebied stroomt een riviertje waar je op een bepaalde plek langs kan zitten en kan pootjebaden. Dat was echt geweldig! Het was een stukje rivier in het bos, en typisch Japans hoefde je daar natuurlijk niet in de modder te gaan zitten. Er was een houten vlonder gebouwd en aan een lijntje hingen er kleine handdoekjes. Het water was erg warm en de bodem bestond uit een soort grove as. Daar hebben we even zitten relaxen om vervolgens via een andere route weer terug te lopen naar de auto. We hadden een heel fijn hotel in Muroran, een stadje in de buurt. Hier zat ook een redelijk grote onsen in, dus daar ging het baden gewoon weer verder. 

De volgende dag vertrokken we naar Toyako oftewel Lake Toya. Dit bijzondere meer heeft een klein eilandje in het midden en het leek ons een mooie regio om doorheen te rijden. 110.000 Jaar geleden is er blijkbaar een vulkaanuitbarsting geweest wat grotendeels het landschap van Hokkaido zoals het nu is, heeft bepaald. Hierdoor ontstond ook een krater met een doorsnede van 10 kilometer, die volstroomde met water. Dat is dus Toyako. In 1944 en 1945 ontstond hier op een vlak grasveld zelfs nog een compleet nieuwe berg door een reeks uitbarstingen: Showa Shinzen (Showa was de keizer toen en shinzen betekent 'nieuwe berg'). De Showa Shinzen van 398 meter hoog is Japan's jongste berg. 

Vrijwel pal naast het meer lag eerst een dorpje die we wilden bezoeken. Dit dorp is in 2000 bijna compleet verdwenen toen het door een vulkaanuitbarsting is begraven onder een hete modderstroom. Deze uitbarsting duurde 5 maanden en heeft meer dan 60 kraters achtergelaten. Slechts enkele gebouwen zijn nog deels te zien en worden daar bewaard als herdenking aan deze ramp. Gelukkig is er niemand gewond geraakt of overleden, doordat het hele dorp op tijd werd geëvacueerd. In de 4 dagen voor de uitbarsting waren er namelijk meerdere aardbevingen geweest, waardoor ze de uitbarsting zagen aankomen. Beneden bij het meer stond een onsengebouw en een flat. De onsen was tot minstens de helft helemaal volgestroomd met modder en alles is verder zo gebleven als het die dag was. Alle meubels stonden er nog, maar wel half begraven onder de modder. Het flatgebouw leek beter intact, want vanaf de voorkant zagen we gewoon nog 5 verdiepingen en we konden hier en daar naar binnen kijken. Maar toen we er een rondje omheen liepen telden we er nog maar 4. We waren via het pad een stukje omhoog gelopen, maar toen beseften we ons dat we liepen op een stuk grond wat voor de ramp nog niet bestond. We liepen ter hoogte van de 2e verdieping, omdat dat de hoogte van de modder was! In de loop der tijd is dat gewoon de nieuwe grond geworden. Dit gebied noemen ze dan ook de 2000 Shinzan, oftewel de 2000 Nieuwe Berg. Er is die dag dus een nieuwe berg ontstaan door de hete modderstroom. Vervolgens stapten we weer in de auto en reden we om de berg heen, om bij een paar andere van zulke gebouwen uit te komen. Gelukkig konden we de auto op de berg parkeren bij het eerste gebouw daar, want het was ondertussen zo heet dat het absoluut geen wandelweer, laat staan bergklim weer was. Dat eerste gebouw was een kinderdagverblijf. Het lag helemaal in puin, dus dat was best bizar om te zien. Er groeiden planten en bomen vanuit de lokalen naar buiten en er stonden 2 schoolbussen. Verderop stond nog een huis met een auto en een gebouw wat later een koekjesfabriek bleek te zijn. Het stond nog enigszins overeind, maar wel helemaal meegevouwen met de berg. We liepen nog een stukje omhoog en konden vanaf hier over de hele vallei uitkijken, met aan de ene kant kraters en aan de andere kant een dorp aan de zee. 

Hierna reden we naar een uitkijkpunt bij het meer. Uiteraard inclusief souvenirwinkel, Hokkaido softijsjes en heel veel Chinezen. Het zag er erg mooi uit en we zagen ook nog de gekke rondvaartboot, die eruit ziet als een soort slecht Disney kasteel. Maar dan dus een boot. Ja. Raar. Daarna was het alweer tijd om door te rijden naar onze volgende bestemming: Hakodate. We kwamen hier, na 2,5 uur rijden, vroeg op de avond aan. Ons hotel zat midden in het centrum, tegenover het station. We liepen een rondje in de buurt om wat te eten te zoeken. Helaas waren we wel een beetje kieskeurig, want we waren die dag precies 11 jaar samen! Dus dat wilden we wel vieren in een leuk restaurant, maar hadden verder niks uitgezocht, gereserveerd of wat dan ook. Hakodate staat bekend om de uitstekende vis en zeevruchten, dus er waren dan ook alleen maar visrestaurants te vinden en omdat iedereen naar Hakodate komt voor vis, vroegen ze er soms de hoofdprijs voor, terwijl het restaurant er soms echt vreselijk uitzag. Onderweg kwamen we trouwens nog een klein festival tegen, waar wat optredens en natuurlijk eetkraampjes waren. Uiteindelijk kwamen we bij een chique uitziend restaurant uit, waar we heerlijke sashimi op hebben. We wilden ook nog taart kopen, maar we konden niks vinden wat Sander mocht, dus kochten we maar 2 zielige dingen bij de conbini op de hoek. 

Vervolgens besloten we om nog een plek te bezoeken in de buurt, aangezien we daar de volgende dag geen tijd voor zouden hebben. Hakodate heeft namelijke een hele rare vorm (moeilijk uit te leggen, je kan het googlen). Dat hele deel van Hokkaido is al een soort rare flubber, maar Hakodate is dan zeg maar nog eens een kleine extra flubber. Op het puntje van Hokkaido ligt Mount Hakodate. Je kan per kabelbaan omhoog om over het raar gevormde land en de zee uit te kijken. Ook zie je vanaf daar Honshu liggen, Japan's hoofdeiland. Deze plek is zelfs verkozen tot een van de 3 plekken in Japan met het beste nachtuitzicht. Aangezien we op internet al zagen dat veel mensen er helemaal lyrisch over waren, wilden we dit wel bezoeken, maar vanwege de openingstijden van de kabelbaan, de waarschijnlijk vreselijk lange rij en de drukte daar bovenaan, leek het steeds onmogelijker te worden. Toen las ik op internet dat je er ook gewoon met de auto kan komen, maar wel alleen als de kabelbaan gesloten is. Nou, wat toevallig! Wij hebben een auto en die kabelbaan was toch al dicht! Dus we besloten snel nog even naar boven te rijden. Dit ging via een smalle kronkelweg, terwijl het echt pikdonker was, maar we reden er met heel veel andere auto's in een soort stoet naartoe. Onderweg was er ook nog een punt waar iedereen die vanaf boven kwam, stil bleef staan om foto's te maken. Wij vonden het een beetje belachelijk, want het was best gevaarlijk omdat het zo donker was. Toen we eenmaal boven waren kwamen we uit op een grote parkeerplaats en het gebouw, waar de kabelbaan in uitkwam. We merkten wel al dat het keihard waaide en toen we uitstapten merkten we meteen hoe nutteloos het was dat we daar waren. Het waaide keihard, regende en het was mistig. We zagen dus helemaal niks, maar ook hiervan heb ik natuurlijk een foto, haha. Na nog geen 5 minuten stapten we weer in de auto en reden we naar beneden. Al gauw kwamen we aan bij de plek waar iedereen foto's stond te maken op de weg. Hier stonden namelijk geen bomen en kon je het uitzicht redelijk zien. Ja, nu begrepen we waarom iedereen op de terugweg nog snel foto's wilden maken natuurlijk! Zodat je tenminste niet compleet voor niks dat rotstuk omhoog was gegaan! En aangezien we soort van in de file stonden om naar beneden te rijden, besloten we ook maar uit te stappen. Daarna konden we gewoon weer doorrijden en gingen we terug naar ons hotel.