Festivals, festivals, dagje strand en nog meer festivals

De zomer staat in Japan in het teken van matsuri, oftewel traditionele Japans festivals. Daar wordt gedanst, altaren worden feestelijk naar de tempel gedragen, veel mensen dragen traditionele yukata (zomer kimono), er zijn veel vuurwerkshows, maar het belangrijkste van alles: er wordt heel veel gegeten. Omdat ik in een maand tijd naar veel verschillende festivals ben geweest, besloot ik ze allemaal samen te voegen in 1 reisverslag.


Tanabata Festival

Het eerste festival in mijn agenda was het Tanabata festival. Deze feestdag, ook wel Star Festival genoemd, is altijd op 7 juli en draait om de legende dat de 2 sterrenlichamen Orihime en  Hikoboshi zo verliefd werden dat ze hun belangrijke taken niet meer uitvoerden en daarom gestraft werden door Tentei, Orihime's vader en de koning van het universum. Hij scheidde hun met een rivier en verbood ze om elkaar te zien. Orihime was zo verdrietig, dat Tentei uiteindelijk besloot dat ze elkaar 1 dag per jaar mochten zien, op de 7e dag van de 7e maand, met Tanabata dus. Volgens de legende kunnen ze elkaar niet ontmoeten als het die dag regent, omdat het water dan stijgt in de rivier die hun scheidt, waardoor ze dus nog een jaar moeten wachten.

Caro en ik gingen die dag naar Asakusa in Tokyo, aangezien daar een van de grootste Tanabata festivals van Tokyo was. De straten waren prachtig versierd, er waren allerlei optredens en vreselijk veel eetkraampjes. Er was alleen een probleem: het regenseizoen was die week begonnen. Het heeft werkelijk waar de heeeeele dag geregend. En het waaide ook nog, iets wat hier veel minder gebeurd dan in Nederland, maar daardoor werd je ook onder je paraplu gewoon nog best nat. Nou daar liepen wij dan in onze yukata. Het kon me dan ook niet meer schelen of ik met of zonder paraplu liep, maar aangezien de rest wel met z’n paraplu open liep in en iets te drukke, smalle straat, had je die plu gewoon nodig ter zelfverdediging. Het werd een soort van botsautootjes-in-een-small-straatje-effect, want iedereen stuiterde maar wat heen en weer met die paraplu’s boven hun hoofd. Toen we de lange straat waren uitgelopen besloten we okonomiyaki te gaan eten. Dat is een van mijn favoriete gerechten en soms kan je het zelf maken op een bakplaat in je tafeltje. Dat deden we dus en we hebben het grootste deel van de middag lekker daar binnen gezeten. Daarna heb ik voor het eerst een softijsje gegeten met zoete aardappel smaak. Tja, niet vies, maar dit was wel meteen de laatste keer.

Op mijn volgende vrije dag had ik afgesproken met Ronald en Lie-Ming, 2 Nederlandse vrienden die in Japan waren voor de bruiloft van Lie-Mings broer. We spraken af in Harajuku en hebben daar de hele middag rondgelopen. Het leuke en vooral verrassende was dat ik een mooie tuin heb ontdekt, pal naast een van de drukste winkelstraten van Japan. Eerder dit jaar liep ik in een zijstraatje een trap op en liep ik opeens een tempel binnen en blijkbaar heeft deze tempel dus ook een tuin! ‘s Avond gingen we nog naar Shibuya, de wijk ernaast, om sushi te eten. (En patat met hamburgersushi voor Ronald). (Ok, stiekem vind ik die hamburgersushi ook echt lekker).

Een paar dagen later ging in nogmaals met Ronald en Lie-Ming op stap. Dit keer in Akihabara. We liepen door Akihabara, naar de Kanda tempel en ik ging eindelijk voor het eerst naar de grote tempel die daar nog eens tegenover ligt. Als grote autoliefhebber wou Ronald natuurlijk ook heel graag naar de UDX parkeergarage, waar alle gekke getunede anime auto’s staan.


Mitata Festival

Daarna gingen we naar het Mitata Festival in Iidabashi. Hier vindt 4 dagen lang een van de grootste lantaarn festivals van Japan plaats. Ik was hier 6 jaar geleden ook al met Evi heen, dat was toen mijn eerste matsuri en het is me altijd zo goed bij gebleven, dat ik er hoe dan ook nog een keer heen wou. Helaas hadden meer mensen dat idee gekregen in de afgelopen 6 jaar. Het was vreselijk druk. Vooral bij de eetkraampjes was het proppen en we waren per ongeluk opgesplitst, want Vera en Caro waren ook mee, maar die raakten we dus al snel kwijt. Er was een dansoptreden, die we door de drukte helaas niet konden zien, maar wel horen. Gelukkig werd het rustiger des te verder we van de eetkraampjes vandaan liepen, dus richting de tempel hadden we iets meer ruimte om rond te lopen en foto’s te maken.


Sumidagawa Festival

Later die week ging ik naar het Sumidagawa Festival. Nou dat was dus verschrikkelijk. Ik had op internet al gelezen dat het het grootste en daardoor drukste vuurwerk festival in Tokyo is en dat je minstens 2 uur van tevoren een plekje moet gaan claimen. Wij waren daar dus om 5 uur en om 7 uur zou het beginnen. Ik was al wat eerder in de buurt omdat ik daar had afgesproken met 2 andere Nederlandse vrienden. We hebben samen door de buurt gelopen en rond 5 uur waren de straten bezaaid met mensen, stonden er verkeersregelaars op straat met linten, zodat niemand meer kon oversteken als dat niet meer mocht en noem het maar op. Op dat moment had ik al spijt. Ik bleef in contact met Vera en Caro over waar zij een plekje hadden gevonden langs de rivier. Daarheen lopen kost normaal gesproken 5 minuten, maar nu maar liefst 20 minuten. Onderweg kwam ik wonder boven wonder Caro tegen en gingen we eerst samen naar een konbini om eten en drinken te halen. Buiten de Seven Eleven stond al een rij, de rij liep binnen verder, maar liefst de hele winkel door. Ze hadden dus een soort zigzag route door de winkel uitgezet, zodat je in de rij kon winkelen, want zo lang was die rij! We wilden ook even naar het toilet daar, maar die hadden ze dus gesloten! Toen had ik nog meer spijt. Zo’n 35 minuten later waren we klaar en gingen we op zoek naar een toilet. Dat viel allemaal heel erg mee, omdat porta-potties hier altijd superschoon zijn. Daarna zochten we Vera op, maar de looproute langs de rivier was een soort stilstaande rij geworden van mensen die ook een plekje wilden daar of gewoon naar hun plekje wilden lopen. Hoe dan ook, het was onmogelijk.

Uiteindelijk (iets voor 7 uur!) zaten we! Er werd even een beetje vuurwerk getest en ja hoor.. we zagen er niks van omdat er bomen in de weg zaten! Aaaaaaahhh!!! We gingen langs de rivier zitten omdat dat het beste schijnt te zijn, er werd vuurwerk afgestoken op 2 verschillende plekken op de rivier en nog kregen we het voor elkaar om het niet goed te kunnen zien. We konden het een beetje zien, maar het was geen vuurwerkshow zoals we dat in Nederland gewend zijn. Er wordt gewoon 1 vuurpijl in de lucht geschoten en als die is ontploft gaat de volgende de lucht in. En dat dus anderhalf uur lang. Dus dat was allemaal wel leuk en aardig, maar ik zou het niet bepaald een show noemen. We gingen 20 minuten voor het eind weg om de grote mensenstroom naar en in de treinen voor te zijn. Dat was een goed plan, want het was redelijk te doen, maar er waren alsnog zoooooveel mensen overal. Geloof me, een Nederlands festival, pretpark in de zomervakantie, treinstation tijdens sneeuw of de Primark is er helemaal niks bij! Dit doe ik nooit meer.

De dag erna was ik ook vrij. Ja, dat klopt...  zaterdag én zondag vrij! Woehoe wat een luxe! (In de zomer heb ik een iets ander rooster, maar alsnog gewoon 2 dagen vrij per week). Die zondag ben ik naar het strand gegaan met Vera, Alonzo, Musashi, Khei en Ilya. Musashi had een auto gehuurd en reed naar een strand bij Minamiboso in Chiba. Chiba is de prefectuur naast Saitama en Tokyo. Ik ga er 2 á 3 keer per week heen voor werk, maar dat ligt dan maar net binnen Chiba en dus heel dicht bij Saitama (maar het is nog steeds wel een uur reizen vanaf huis). Chiba heeft als een van de weinige prefecturen in de Tokyo regio mooie stranden, dus we gingen meer naar het Zuiden dan waar ik normaal gesproken kom en het was een hele leuke mini-roadtrip. Onderweg gingen we wat eten in een heerlijk visrestaurant en ik heb voor het eerst een donburi op, een grote kom rijst met daarop sashimi. Na een paar uurtjes aan het strand gingen we daarna nog naar een sento (een badhuis) en vervolgens weer naar Saitama. Onderweg zagen we nog wat vuurwerk van een ander festival, toen we even ergens waren gestopt met de auto. Bij het station bij ons hebben we nog wat gegeten en gedronken in een izakaya, dus dat was een leuke afsluiting van de dag.


Hachioji Festival

Het laatste traditionele festival wat ik heb bezocht (tot nu toe) was het Hachioji Festival. Maar eerst ging ik met Caro naar Sweets Paradise in Shinjuku. We wilden hier al een tijdje heen, want bij deze keten met meerdere restaurants kan je anderhalf uur onbeperkt taart eten voor zo’n 12 euro! Daarnaast hadden ze ook pasta, pizza, curry, bubble tea en ijs! Wij hebben ons dus compleet vol zitten vreten en waggelden daarna weer naar het treinstation om naar Hachioji te gaan, wat nog zo’n 40 minuten reizen was per trein. Eenmaal daar aangekomen kregen we op het station al flyers (in het Engels!) en waaiers in onze handen gedrukt, dus toen beseften we ons dat het wel echt een groot festival was. Op straat zagen we meteen al allerlei straatoptredens.

We liepen nog een stukje verder en blijkbaar was net de optocht begonnen. Hierbij gingen tientallen versierde houten paradewagens de straat op, met daarop allerlei mensen die dansten, muziek speelden en acteerden. Wat erg opvallend was aan dit festival, was dat de mensen op de wagens bijna allemaal kostuums en maskers droegen. Meestal is iedereen gekleed in traditionele kleding, maar nu waren het echt kostuums en maskers van allerlei demonen, geisha en nog veel meer. Doordat de wagens een soort rondje reden over een tweebaansweg, kwamen ze elkaar dus steeds tegen. Als dat gebeurde, vond er een soort battle/duet/toneelstukje/iets plaats. De mensen op beiden wagens dansten en maakten muziek, maar wel gewoon hun eigen muziek. Oftewel, daar werd je na een minuut knettergek van want al dat gejengel door elkaar bleef maar doorgaan en er was geen touw aan vast te knopen. (Zie onderstaande filmpjes). Maar het was wel heel leuk en bijzonder om te zien. Na afloop ging ik met Caro nog naar een izakaya in dezelfde straat, waar we lekker kushikatsu hebben gegeten. Kushikatsu is eten op een stokje, wat in een soort gepaneerd beslag wordt gedoopt en daarna gefrituurd. Zelf kan je het dan ook nog in speciale kushikatsu-saus onderdompelen voordat je het eet. Eten wat gefrituurd wordt voor kushikatsu is bijvoorbeeld: beef, hamblokken, kip, varkenslapjes, worstjes, spam (zijn Japanners gek op, heel raar), gamba’s, heel veel andere soorten vis, shiitake champignons, lotuswortel, kwarteleitjes, kaasballetjes, wortel, pompoen, aardappelschijven en tomaat.


Pikachu Outbreak

Tot slot heb ik op 9 augustus nog een... wat minder traditioneel festival bezocht. Elk jaar vind namelijk in Yokohama het evenement Pikachu Outbreak plaats en ik heb hier altijd al heen gewild. In 2014 vond dit evenement voor het eerst plaats om destijds een nieuwe Pokémon film te promoten. Dit was echter zo’n groot succes dat het sindsdien jaarlijks georganiseerd wordt. Waar het eigenlijk om draait is dat de stad als het ware wordt overgenomen door Pikachu’s. En voor wie nu denkt ‘Hè, hoe dan? Pikachu’s bestaan toch helemaal niet?!’ (Of ‘Wat is in godsnaam een Pikachu?’), nou dat zijn dus allemaal mensen in een groot Pikachu pak. Elk jaar zijn het meer Pikachu’s en dit jaar was het een recordaantal van maar liefst... hou je vast... 1200 Pikachu’s! En sommige websites claimen zelfs dat het er 2000 waren. Wow! Wat leuk! En raar! Maar... ik geloof er achteraf helemaal niks van. Het leek meer op 100 Pikachu’s, maar ok. Helaas zou het die dag vreselijk warm worden, maar liefst 38 graden en zoals al de hele zomer hier, hartstikke benauwd. Zodra we in Yokohama aankwamen op het station Minato Mirai, kregen we een papieren Pikachu petje, kon je op de foto met een neon Pikachu bord, stond er een grote opblaas Pikachu en een Pikachu pop-up store. Toen we compleet waren (Vera, Caro, Aldo en ik), liepen we door het winkelcentrum dat aan het station vastzit. Ook hier waren allerlei Pikachu pop-up stores en een gigantisch Pikachu hoofd wat hoog bovenin het winkelcentrum hing. Eenmaal buiten was het echt verschrikkelijk heet. Het was 39 graden en vreselijk benauwd. Om even uit te leggen hoe benauwd de zomers in Japan zijn... de luchtvochtigheid ligt meestal tussen de 80% en 100% en als het ‘slechts’ 33 graden is, is de gevoelstemperatuur 44 graden! Ik ging die dag dus helemaal dood. Ik heb in zo’n 6 uur tijd ongeveer 5 liter water gedronken en nog voelde ik me alsof ik elk moment van m’n stokje kon gaan. Dit was als je het mij vraagt echt de warmste dag van het jaar.

Misschien is dat ook waarom de Pikachu parade dit jaar een neon thema had en dus in de avond werd gehouden. In de avond was het nog steeds vreselijk benauwd, laat staan als je in een Pikachu pak zit! Toen we buiten een rondje liepen, besloten we te lunchen op een grashelling langs het water. Daar zaten al allemaal mensen klaar om over een aantal uur naar de Pikachu show te kijken. In totaal waren er 3 Pikachu shows en 1 Eevee show. Deze vonden allemaal plaats op een andere locatie. We besloten bij het grasveld de show te kijken en het werd dan ook al gauw superdruk. Voor de show begon kwam er een groepje Pikachu’s aan lopen met 1 Pikachu als kapitein. Ze gingen aan boord van een boot en zo’n 10 minuten later kwamen ze weer terug. Dit was echt al super schattig. Vlak daarna kwam een groep Pikachu’s die allemaal een soort neonpak aan hadden dat licht gaf en er was 1 Pikachu met een grote neon-afro. Ze deden een leuk dansje en na het optreden waggelden ze weer weg. Het reuzenrad van Cosmo World, wat vanuit heel Yokohama te zien is, had ook een Pokémon thema! Er waren Pikachu’s en Pokéballs op te zien.

Daarna liepen we weer naar het winkelcentrum waar we die dag waren begonnen. Hier binnen zou de Eevee parade zijn en we hadden een goed plekje gevonden waar we de show van bovenaf konden bekijken. In Japan zijn er eigenlijk 2 Pokémon het meest populair: Pikachu en Eevee. Jaren geleden was er een Pikachu parade met 1 Eevee erin, maar nu was er dus een hele parade met heel veel Eevee’s. Tot slot liepen we nog naar een groot plein op zo’n 5 minuten loopafstand. Daar zou de laatste en grootste show van de avond zijn. Tegen deze tijd voelde ik me al helemaal ziek en verpieterd door de hitte, maar ja... ik was zo dichtbij! Ik moest de grote Pikachu show zien! Een zakje jelly van Vera heeft me door de laatste show gesleept (die jelly eet/drink je op en daar zit allemaal suiker en vitaminen in). Helaas waren er zo verschrikkelijk veel mensen op dat plein, dat we bijna niks konden zien. Nee, zelfs ik niet. Er werden allemaal visuals gevideomapped op het gebouw op het plein en het was een redelijk lange show van zo’n 20 minuten. Ondertussen stonden er dus allemaal Pikachu’s en dansers te dansen, maar dit konden we dus niet zien. Op de filmpjes is dit wel iets beter zichtbaar. Uiteindelijk gingen we naar huis, waar we rond half 12 aankwamen. Ik heb nog nooit zo’n warme dag meegemaakt, ik was helemaal gesloopt. Helaas lag ik weer laat in bed, moest ik de dag erna werken, daarna mijn kamer opruimen en schoonmaken en mijn koffer inpakken, om de dag daarna om 6 uur ‘s ochtends de trein te nemen om Sander op te halen van het vliegveld, om daarna... gewoon weer te gaan werken! Nou, je snapt wel dat dit weer iets teveel van het goede was en ik zeker wel toe was aan vakantie.