Sumo toernooi

Op 19 mei ben ik naar een sumo toernooi geweest. Ik heb dit altijd al eens willen doen en het was ook echt heel leuk. Ik heb me de hele dag vermaakt en veel geleerd over de sport. Maar eerst even wat handige informatie over sumo. Er is slechts 1 sumo toernooi in Japan en deze vindt 6 keer per jaar plaats en duurt telkens 2 weken en 3 van de 6 keren is het in Tokyo. Wanneer dat precies is, is heel makkelijk op internet te vinden. Maar als je dus buiten die periodes op vakantie bent in Japan, is het helaas onmogelijk om een sumo wedstrijd te zien. Het wordt wel steeds meer gepromoot om een ochtend trainingsessie bij te wonen in een traditioneel sumo huis. Dat is weer zoiets typisch wat ze bedenken voor de übertoerist om extra geld te verdienen, waarvan ik me niet kan voorstellen dat die sumoworstelaars erop zitten te wachten om in de ochtend een stelletje tata’s te babysitten. Maar goed, als dit je wat lijkt, vooral doen. 

Via de officiële website kan je tickets kopen voor het toernooi. Dagtickets zijn te koop vanaf 3800 yen (31 euro) en dan mag je dus een hele dag alle wedstrijden zien. Helaas kwam ik erachter dat elke dag al uitverkocht was, natuurlijk nadat ik al allemaal mensen heb meegevraagd. Oeps. Vera kwam toen met het idee om ‘s ochtends in de rij te gaan staan voor tickets. Ze houden blijkbaar altijd extra tickets achter om op de dag zelf te verkopen voor slechts 2200 yen (18 euro). Maar ja, daarvoor moet je wel vroeg in de rij gaan staan en vooral omdat het zondag was, stelde Vera voor om daar uiterlijk 6 uur te zijn. Ja. 6 uur ‘s ochtends! Nou dat lukte ons natuurlijk allemaal niet, hahaha! Toen we daar om kwart over 6 aankwamen (wat dus nog heel erg meeviel aangezien we 2 treinen hebben gemist) zagen we mensen vanuit de trein, door het station, naar de sumo hal rennen. Nou toen sloeg de paniek toe en gingen we ook maar rennen! Er stond al een hele lange rij en we hadden geen idee hoeveel tickets er nog over zouden zijn. Dit waren er blijkbaar nog 400 en gelukkig had ik ticket 322! Maar het was dus maar goed dat we geen 10 minuten later waren gekomen. Uiteindelijk waren we met z'n 4en. Toen we eenmaal onze tijdelijke tickets hadden (om te bewijzen dat we echt zo vroeg al in de rij stonden) moesten we nog tot 8 uur wachten tot de deuren open gingen. Eenmaal binnen met onze echte tickets zagen we de eerste gevechten, die begonnen om half 9. 

Wie tegen wie vecht, wordt bepaald door het aantal gevechten dat je hebt gewonnen. Er zijn dus geen gewichtsklasses of iets dergelijks. Dat is ook juist wat het zo leuk maakt, omdat er soms een hele grote en dikke worstelaar tegen een veel kleinere en dunnere moet vechten en het is dan telkens heel spannend omdat het gewicht niks zegt over hun prestaties. Als je dunner bent, ben je meestal ook wat behendiger en als je dik bent raak je sneller uit balans. Het is trouwens ook niet zo dat je grappig naar 2 grote dikkertjes zit te kijken die heel sneu omrollen omdat ze dik zijn of. Die worstelaars zijn allemaal vreselijk gespierd. Je ziet meestal door hun vet heen gewoon de spieren zitten, dus het zijn zeker wel topsporters en zeker geen mannen die gewoon teveel eten. Het toernooi duurt dus 2 weken en elke dag moet elke worstelaar opnieuw vechten. Tegen wie je dan moet hangt er dus vanaf van wie je de dag ervoor hebt gewonnen of verloren, totdat er op de laatste dag 1 kampioen is, die op die dag op nummer 1 is geëindigd. 

Elk gevecht begint met een man die de namen van de 2 worstelaars zingt, daarna wordt de rand van de ring schoon geveegd en komen de worstelaars de ring in lopen. Het gevecht begint zodra beide worstelaars allebei hun vuisten op de grond hebben gezet. Daar ging vaak veel gestampd, gerek en gewandel aan vooraf. Soms waren bijna alle 4 de vuisten op de grond en dan bedacht toch een van de worstelaars zich weer, dus dan begonnen ze gewoon weer opnieuw rond te lopen en te rekken. En dit soms wel tot 5 keer toe! Als dan uiteindelijk alle vuisten de vloer hadden geraakt begon het gevecht meteen en degene die als eerst buiten de ring valt of stapt, heeft verloren. Meestal was dat binnen enkele seconden gebeurd. Kortom, het hele ritueel wat eraan vooraf gaat, duurt gemiddeld 10 keer zo lang. Maar toch was het leuk. 

Ook konden we aan het begin van de ochtend gewoon gaan zitten waar we wilden. We hadden tickets voor de allerbovenste rij, maar er was nog geen kip. Daarom gingen we eerst naar de bovenste rij om 4 stoelen naast elkaar te claimen. Dat deden we typisch Japans door een plastic zakje over de rugleuning te sjorren. Doordat bijna iedereen hetzelfde deed met precies hetzelfde witte plastic tasje van dezelfde konbini (convenience store), wat er dus voor zorgde dat de hele bovenste rij behangen was met witte tasjes, zou je denken dat daardoor alsnog niemand zijn plek terug kon vinden en het dus helemaal geen nut had. Maar gelukkig waren onze plekjes er laat in de middag gewoon nog. Maar de rest van de ochtend hebben we lekker beneden gezeten op de kussens op de grond, wat dus duurdere plaatsen waren, met beter zicht op de ring. Bijna direct rondom de ring lagen groene kussens. Dat zijn de echt VIP plaatsen. Want ja, als je dan toch al extra betaalt, wil je natuurlijk wel dat er minstens een sumoworstelaar op je valt, zodat je de volgende dag een mooi verhaal hebt op werk over je blauwe plekken en kan opscheppen over de dure VIP tickets die je hebt gekocht en hoe dichtbij je wel niet zat. Daar omheen lagen heel veel paarse kussens, die in groepjes van 4 waren neergelegd met een laag relinkje eromheen. Aangezien we bijna allemaal om half 5 ‘s ochtends waren opgestaan en ook ergens midden in de nacht naar bed zijn gegaan, heeft de rest een paar uur een dutje gedaan op die kussens. Dat is het leuke aan sumo: iedereen doet gewoon z’n eigen ding. Zat Japanners lagen ook te slapen, iedereen zat tussendoor te kletsen, te eten en te zuipen en sommigen hadden gewoon hun laptop meegenomen en zaten ondertussen te werken. Het was een hele relaxte sfeer en iedereen deed gewoon waar ze zin in hadden. En zoals Vera het leuk zegt: ‘Het is net als tv kijken, je kijkt wel, maar ondertussen doe je gewoon wat anders.’ 

Na een paar uur gingen we wat te eten halen. Er zijn ook heel veel winkeltjes in het gebouw, waar je souvenirs en eten kan halen. Het eten wordt verkocht in bento boxen en er zijn ook hele arrangementen waarbij ze de bentoboxen en theesetjes bij je plaats komen brengen. Wij gingen naar buiten om in de buurt chanko te eten. Chanko is echt sumo worstelaars-eten. We gingen eten in een traditioneel restaurant, waarbij we een grote pan op tafel kregen die op een gaspit werd gezet om zo alle ingrediënten aan tafel te laten sudderen tot een gigantische soep. We hadden er slechts 2 besteld om met zijn 4en van te eten en we zaten allemaal erg vol, terwijl er zelfs nog iets over was. Blijkbaar eten sumo worstelaars er hier zo'n 3 tot 5 van per dag!

Hierna gingen we weer terug om de rest van de gevechten te bekijken. Het was ondertussen vreselijk druk en de wedstrijden zelf waren ook iets anders. Soms liepen er voor een gevecht een hele groep mannen rond de ring, met allemaal vlaggen in hun handen waar alle sponsors op stonden. Het hele ritueel wat eraan vooraf gaat duurde allemaal nog wat langer dan voorheen en het publiek was een stuk aanweziger en zat de worstelaars aan te moedigen. Het laatste gevecht was daarom vooral heel leuk om te zien en toen de nieuwe winnaar van de dag bekend was, werden de paarse kussens vanuit alle hoeken de ring in gegooid. Dit doet het publiek dus om de winnaar te feliciteren. (Kijk dus vooral ook even naar het 2e filmpje in dit bericht). Het was dus een erg leuke dag en zeker heel bijzonder om een keer bijgewoond te hebben. Ik zou er over een tijdje zeker nogmaals heen gaan en ik kan het iedereen aanraden! Het lijkt waarschijnlijk een hele lange zit, maar je moet het inderdaad meer zien als soort 'achtergrond entertainment', haha.