Shibazakura Festival, Fuji Milk Land en Shiraito watervallen

Oh jee ik loop nu zelfs 2 weken achter! Maar ik heb gewoon zoveel leuks gedaan en veel moois gezien, dus de foto’s uitzoeken kostte meer tijd dan ooit, haha! 

Ok, dus, 2 weken geleden waren Sander en ik bij Mount Fiji. We gingen naar het Shibazakura Festival, wat slechts een half uur rijden was. Dit is een erg beroemd festival en hoewel de naam waarschijnlijk niemand iets zegt, zullen de foto’s herkenbaar zijn voor mensen over de hele wereld. Hier vind je namelijk grote velden vol felgekleurde bloemetjes, met op de achtergrond Mount Fuji. Er zijn slechts een paar van zulke grote velden in Japan, waaronder ook een in Saitama en de bloemen zijn slechts een paar weken op hun mooist. Omdat dit het perfecte moment was, lekker dichtbij en ook nog eens in de buurt van Mount Fuji, was het natuurlijk overduidelijk dat we hierheen moesten. Helaas dachten meer mensen dat (reminder: het hele land is vrij!) en hoewel we wel even in de file hebben gestaan om te parkeren, was het gebied zelf gelukkig groot genoeg om niet al teveel last te hebben van alle mensen. Het was prachtig weer, de bloemetjes stonden er gezellig bij, sommigen waren geplant in leuke patronen (natuurlijk ook een waar ‘Reiwa’ stond, op deze 2e dag van het nieuwe tijdperk) en Mount Fuji was erg goed te zien. 

Wat ook op ons must-see lijstje van deze vakantie stond waren de Shiraito watervallen, wat ook maar een half uurtje rijden was. Onderweg maakten we ook nog even een stop bij Fuji Milk Land, wat ik tegen was gekomen op Tripadvisor. Hoewel het (zoals bijna alles hier) misschien klinkt als een magisch pretpark, is het gewoon een boerderij. Je kon er dieren voeren en aaien en natuurlijk heel veel eten, want als er geen eten is, komen er geen Japanners op af. We hebben er wat soba noodles op en ik een huisgemaakt ijsje met echt fruit erin. Dat eet ik waarschijnlijk nooit meer in Japan, want het enige wat verder overal te vinden is, is schaafijs, softijs en waterijs met chemische smaakjes van de supermarkt. 

Toen we bij de watervallen waren aangekomen konde we of heel lang in de rij wachten en betalen om ooit misschien de auto te parkeren, of we konden de auto gratis verderop parkeren en 10 minuten lopen. Nou, de 2e optie was dus prima en binnen no time stonden we bij de watervallen. Je kon ze al zien vanaf de weg en als je een paar trappen naar beneden liep, stond je meteen beneden bij de watervallen. Kijk, daar hou ik van. Natuur zien zonder al te veel moeite te hoeven doen, haha! We liepen nog een stuk verder en via een andere route weer omhoog, waar we nog een waterval zagen. Eenmaal weer bij de auto aangekomen hadden we zelfs tijd over en besloten we nog even naar een grote tempel te rijden, onderweg naar ons hotel. We reden door allemaal kleine dorpjes en overal waren grote rijstvelden te zien. Toen de paar wolkjes die voor Mount Fuji hingen langzaam verdwenen, zag je een prachtige weerspiegeling in de rijstvelden. Hier ging ik dan ook uitgebreid foto’s van maken langs de weg. Sander liep naar het randje van een rijstveld, zodat ik goede foto’s kon maken van hem. Ik wou daar ook gaan staan, maar Sander zei dat dat geen goed idee was. Ik bleef een beetje zeuren, dus uiteindelijk zei hij dat hij een slang had gezien. Aaaaaaaaah! Maar ik wou ook nog een paar mooie foto’s met Fuji-san! Dus doodsbang ging is maar op het minder mooie plekje langs de weg staan, zover mogelijk van het gras vandaan en daarna rende ik weer naar de auto. 

Toen we bij de tempel waren aangekomen waren we een van de weinige mensen daar. We konden lekker rustig rondlopen en de tempel had vooral een hele mooie tuin. Rondom de vijver hingen wisteria, waar heel Japan ook helemaal gek op gaat nu, omdat ook die in bloei staan en daarom is elke tempel die die bloemen heeft hangen een hoogtepunt en je hebt ook hiervan weer hele tuinen vol waarvoor mensen het land door toeren om ze te zien. Nou dat was dus maar een klein hoekje maar het was zeker heel mooi en gezellig. Hierna gingen we weer naar ons hotel, maar hebben onderweg wel nog even lekker curry gegeten bij Coco Ichibanya.

Oh en de eerste foto is even om te demonstreren dat de gemiddelde hondeneigenaar in Japan zijn hond behandelt als een baby. Ze verkopen namelijk echt alles voor honden, waaronder dit soort draagzakken, zodat je hem de hele dag als een baby kan dragen, want iedereen denkt hier dat die 4 pootjes voor de sier zijn en dat honden niet zelf kunnen lopen.