Shoppen, lesgeven en Hinamatsuri

Woensdag ging ik op zoek naar een nieuwe tas. Helaas kon ik niet zoveel van mijn leuke tassen meenemen van thuis, dus heb ik alleen maar 3 kleine tasjes meegenomen en in mijn eerste week in Japan een hele goedkope tas gekocht, die ik nu uiteindelijk elke dag gebruik. Ik wou graag een nieuwe, leuke, beetje gekke, maar grote tas, dus ik besloot naar Harajuku te gaan. Want als je gekke kleding of accessoires zoekt, moet je in Harajuku zijn. Na een middagje lekker winkelen in Takeshita-dori, heb ik 2 blousjes, 1 topje, een rok en wat accessoires gekocht. Gek genoeg kwam ik geen enkele gekke tas tegen, dus ik was een beetje teleurgesteld. Na een crepe vol ijs, roompudding, banaan en een stuk taart, liep ik verder naar Laforet. Dit is een groot en beroemd warenhuis. Deze winkel is erg bepalend voor de modewereld in Japan. Als het hier wordt verkocht, hoe alternatief het er ook uitziet, dan wordt het een modetrend. De grootste ontwerpers verkopen hun spullen daar, maar ook veel onontdekte nieuwe talenten. Daarna kwam ik dan eindelijk een van mijn droom tassen tegen. Het was een pretzel-tas! Deze tas had ik lang geleden al online gezien, eigenlijk in het zwart, maar met ook nog flinke korting omdat het het showmodel was, kon ik die natuurlijk niet laten liggen! Helaas is hij net te klein om er een A4 map in te proppen, dus helaas is ook deze niet geschikt om elke dag mee naar werk te nemen.

Over werk gesproken... dat gaat goed. Ik vind het erg leuk en het gaat veel beter dan ik had verwacht. Afgelopen vrijdag is het nieuwe schooljaar begonnen, dus sindsdien geef ik zelfstandig les. Ik geef nu vooral les aan kinderen van 7 tot 14 jaar in klassen van 1 tot 10 leerlingen. Het is ook mogelijk dat ik aan kleuters en volwassenen les ga geven. Ik ga in een week naar 3 verschillende scholen, die allemaal binnen 50 minuten te bereiken zijn. Verder behandelen de kinderen mij als een soort Godzilla. Sommige vinden me eng (inclusief de moeders trouwens) en sommigen vinden het juist het geweldigste ooit als ik op mijn tenen ga staan en bij het plafond kan van bijna alle lokalen. Omdat ik de leerlingen allemaal nog niet ken, doen we aan het begin van elke eerste les een voorstelronde en mogen ze mij allemaal 1 vraag stellen. De vocabulaire van de kinderen van 7 tot 11 jaar gaat gemiddeld tot 'Wat is je lievelingskleur?' en 'Wat is je lievelingsdier?' Af en toe krijg je een gekke vraag als 'Wat is je lievelingsgroente?', maar vaak zijn ze vooral vanaf het eerste moment druk bezig met overleggen hoe je in het Engels vraagt 'Hoe lang ben je?' Als ik dan zeg 180 centimeter, zie je ze eerst een tijdje nadenken en op het moment dat het kwartje valt, roepen ze graag met z'n allen tegelijk 'HUH?!' Dus ja, heel subtiel... Oh en pas als ik een grote klas heb en alle lievelingsdier, -kleur, -eten, -drinken, -sport, -groente en -Pokémon vragen op zijn, vraagt soms iemand waar ik vandaan kom. Dat boeit dus blijkbaar echt niemand, hahaha! In veel lokalen hangt een wereldkaart, dus als ik vraag of ze Nederland kunnen aanwijzen, springen ze enthousiast allemaal op, dus in het begin had ik goede hoop. Maar nadat ze allemaal Australië begonnen aan te wijzen ging ik ze helpen door te zeggen dat het in Europa ligt. Dan begreep de helft het wel en wees de rest Mexico of zo aan. Als ik dan zei dat het een heel klein land is, verdwenen gelukkig wel de meeste vingertjes van Rusland. In het begin was ik bang dat het een beetje gemeen zou zijn om die kinderen keihard uit te lachen, maar ja hou dan je lach maar in! En tja, die kinderen lachen gewoon net zo hard mee, dan gaan we weer zitten, stoot ik weer keihard m'n knieën tegen die tafeltjes en dan is het weer hun beurt om mij uit te lachen.

Oh en zaterdag na werk nog even naar Koshigaya Laketown gaan, is natuurlijk ook altijd leuk. Op zaterdag ben ik al om half 7 klaar met werken (in plaats van de gebruikelijke 10 uur 's avonds), dus onderweg naar huis ging ik hier nog even eten en shoppen. Elke keer verbaast het me weer hoe groot dit winkelcentrum is, dus ik heb het maar gegoogled en blijkbaar is het het grootste winkelcentrum van Japan en nr. 35 ter wereld. Kijk, daar hebben we wat aan. Ik heb lekker Thais gegeten voor de verandering en een kijkje genomen bij het Barbapapa en Capcom Café. En voor wie zich afvraagt waarom ik een foto heb van een boterham in een zakje... kijk vooral even goed wat ik vast heb. En ja, die boterham is ware grootte. Nee, ik snap het ook niet.

Zondag was het Hinamatsuri, ook wel Girl's Day of Doll Festival genoemd. Deze dag valt altijd op 3 maart. Het is traditie om in huis enkele dagen van tevoren al een poppencollectie uit te stallen op kleine etages met een rood kleed erover. Daarop staan altijd de poppen van de keizer en keizerin bovenop, voor een gouden kamerscherm. Daaronder staat 3 hofdames, daaronder 5 muzikanten en op de 4e laag staan 2 ministers. Daaronder kunnen eventueel nog miniatuurmeubels, bomen, enzovoorts staan. Vroeger werden deze poppen gebruikt als speelgoed, maar tegenwoordig zijn het luxe poppen die dus op een paar dagen per jaar na, ergens in een doos bewaard worden. Het brengt namelijk ongeluk als de poppen op 4 maart nog uitgestald staan, want dan zal je dochter pas laat trouwen. Omdat het dus een feestdag is die vooral thuis gevierd wordt, was er voor mij helaas niks bijzonders te doen. Er is wel een tempel die honderden poppen op houten boten de rivier op stuurt, maar dat was aan de andere kant van het land. De enige andere tempel die iets bijzonders deed, was in de provincie hiernaast, op 2,5 uur afstand. Hier stonden duizenden poppen uitgestald op de trappen rondom de tempel. Dit leek me wel een bezoekje waard, maar aangezien het regende heb ik even wat onderzoek gedaan en het bleek dat ze ze dan dus inderdaad niet uitstallen. Wel plakken ze dan soort stickers op de traptreden, met foto's van de poppen... Tja... Maar dit lijkt me wel leuk om volgend jaar te bezoeken, vooral omdat het er dus blijkbaar al een paar weken stond.

Daarom besloot ik maar weer even naar Ikebukuro te gaan, aangezien dit het dichtstbijzijnde stukje Tokyo is en er is veel overdekt. En eigenlijk wou ik heel graag een Hello Kitty trui kopen, die in alle ander Sanrio winkels was uitverkocht. Gelukkig was de trui er nog! Verder heb ik nog een rondje gelopen, ben ik naar de Book-Off gegaan en de Tokyu Hands. Daar was van alles gaande. Er was een of andere hele schattige mascotte. Ook was er een soort mini-Steampunk-markt. Blijkbaar kopen ook veel cosplayers materiaal bij de Tokyu Hands, aangezien ze er alles verkopen van stof tot metaal en van hout tot schuimrubber en hars. Daarom verkochten een paar mensen handgemaakte hoeden, sieraden en accessoires.