De putdeksel-otaku uithangen in Shinjuku en Akihabara

Donderdag ben ik naar Roppongi gegaan. Dit is een van de meest chique wijken van Tokyo. Ik was hier jaren geleden een keer voor een museum, maar wou sinds dien altijd deze wijk en Azabu Juban, de wijk ernaast, nog wat beter verkennen. Ik kwam met de metro uit in Tokyo Midtown, een groot en fancy winkelcentrum. Ernaast lag een leuk parkje en een schaatsbaan, maar die was helaas een paar uur gesloten omdat ze er aan het filmen waren. Wat meteen opvalt aan Roppongi zijn de vreselijk hoge gebouwen. Ontelbaar veel gebouwen hebben hier makkelijk 40 verdiepingen. Roppongi is ook echt een zaken district en er zitten hier veel internationale bedrijven, dus wonen hier ook de meeste buitenlanders van heel Tokyo.

Ik liep door het park verder naar Roppongi Hills, dit is een winkelgebied rondom de Mori Tower. De Mori Tower is een beroemde toren met 54 verdiepingen en is het 6e hoogste gebouw in Tokyo. Er zit onder andere het Mori Art Museum in, meerdere observation decks en vooral veel grote internationale bedrijven. Als je in of rondom Roppongi Hills woont ben je rijk. Heel rijk. Alle flats zien er super netjes en chique uit, ze hebben allemaal ondergrondse garages, waar constant bewakers voor staan en opeens staat er heel veel Engels op de borden. Ik liep verder naar Azabu Juban, de wijk die ernaast ligt en erg rustig en gezellig is. Er zitten ook veel internationale winkeltjes en scholen, dus ik zag vooral hier veel buitenlanders lopen. Hierna stapte ik op de metro bij Azabu Juban Station. Al met al was het wel een leuk rondje om te lopen, maar er is hier verder niet echt veel te doen. De winkels zijn of hetzelfde als in de rest van Tokyo, of ze zijn ver boven mijn budget en je kan hier ook niet echt mooie villa's kijken of zo, omdat iedereen in flats woont. Kortom, hier hoef ik op zich niet meer heen, maar ik kom graag nog eens terug om naar het Mori Art Museum te gaan.

Onderweg naar huis moest ik overstappen in Shinjuku. Het was pas 5 uur, dus ik besloot daar nog rond te lopen en wat te eten. Toen bedacht ik me opeens dat ik heel graag iets wou zien in Shinjuku. Ik zag namelijk maanden geleden al op Facebook dat er in een winkel in Shinjuku een expositie zou zijn, van (niet lachen) Japanse putdeksels! Ik vind het altijd erg leuk om foto's te maken van de putdeksels in verschillende steden, want deze zijn soms heel mooi. Ik dacht altijd dat ik de enige was die dit kon waarderen, maar nu blijkt dus van niet. Ik ging op zoek naar Tokyu Hands, want daar zou de expositie in zijn. Dat is op zich al een geweldige winkel, waar ze alles verkopen wat ook maar een beetje creatief is, zoals kantoorartikelen, stickertjes, electronica, spellen, puzzels, spullen om sieraden mee te maken, te naaien, haken, boetseren, leer bewerken, tuinieren, robots te maken, hout te bewerken, bakken en nog veel, veel meer. Ze hebben zelfs een laboratorium gedeelte! Deze winkel blijft me verbazen. Eenmaal in de winkel aangekomen moest ik even zoeken (de winkel had maar liefst 6 verdiepingen) en toen ik het had gevonden, kwam ik erachter dat ze niet echt de putdeksels exposeerden, maar soort verzamelkaartjes ervan. Soort van Pokémonkaarten van putdeksels, haha! Het bleek dat er ook meerdere boeken over uitgegeven zijn, die ik niet heb gekocht en waar ik nu dus spijt van heb. Je kon ook van alles kopen waar die putdeksels op stonden, zoals onderzetters, handdoekjes, sleutelhangers, stickers en metalen mini-putdeksels. Ik heb een sleutelhanger gekocht van een putdeksel van Mount Fuji. Toen ik naar de uitgang liep, moest ik deels door het Takashimaya warenhuis. Daar hadden ze een Hello Kitty gedeelte om te vieren dat Hello Kitty 45 jaar bestaat. Toen heb ik daar nog een schattig insteekhoesje gekocht.

Vrijdag ging ik naar Akihabara. Deze wijk in Tokyo staat vooral bekend als 'otaku' wijk. Otaku zijn mensen die ergens heel erg fan van zijn, meestal anime, games, idol groups, maidcafe's, enzovoorts. Mega geeks dus eigenlijk. Ik heb al meteen op het station iets uit een gashapon gehaald. Dat is zo'n automaat waar je geld in gooit en dan draai je aan zo'n hendeltje en dan komt er een plastic bal met iets erin uit rollen. Eenmaal op straat zie je die apparaten ook echt overal staan en er bestaan zelfs hele winkeltjes, die eigenlijk alleen maar gevuld zijn met die apparaten. Daarom volgt hieronder een kleine selectie van de leukste en raarste gashapons die ik tegenkwam.

Ik heb een paar keer een knuffel proberen te grijpen, heb wat rondgelopen en liep richting een tempel in de buurt. Onderweg kwam ik nog langs de Hello! Project Official Fan Shop. Dat is een agency die verschillende J-pop idol groups heeft, zoals Morning Musume, C-ute, Berryz Koubou en nog meer. Ik ben best wel Morning Musume fan, dus ik besloot even te gaan kijken. Eenmaal binnen bleek dat ze vooral veel foto's, posters, sleutelhangers en andere prulletjes verkochten van elk groepslid. Dat was dus compleet te verwachten, aangezien zulke groepen altijd uit best veel meiden bestaat en alle fans (vooral mannen van middelbare leeftijd) hebben altijd een favoriet meisje en om die dus aan te moedigen en populairder te maken, wordt van de fans verwacht dat ze alles kopen wat er maar verkocht wordt van dat ene meisje. Bij de groep AKB48 is dit zelfs nog erger, dat is al jaren de populairste groep van het land en die zijn dus met meer dan 48 meiden! Die groep komt ook uit Akihabara (AKB) en daarom wordt je dus niet alleen met hun, maar met elke mogelijke idol group  helemaal dood gegooid in deze wijk.

Toen ik de Kanda tempel had gevonden, was het daar lekker rustig en ik kon er lekker rondlopen. De eerste keer dat ik in Japan was, was dit de eerste tempel die ik heb bezocht. Vorige vakantie ben ik hier niet geweest, maar nu besef ik me dat ik het ook één van de leukste tempels van Tokyo vind. Het pleintje met alle tempels en gebouwen eraan, ligt best hoog. Je moet eerst een lange trap op, dus het is heel vreemd dat je de tempel vanaf de straat helemaal niet ziet liggen en dat je eenmaal daarboven eigenlijk niet het idee hebt dat je zo hoog staat, omdat je nog steeds tussen alle hoge gebouwen staat. Ik zag wel opeens iets heel zieligs. Er stond een soort van mini-stal naast de tempel en daar stond dus een echte pony in. Maar het was er heel klein, hij stond helemaal alleen en hij had alleen wat water, verder niks. Blijkbaar vonden meer mensen het zielig en een Japanse vrouw legde uit dat hij een soort mascotte is van de tempel, maar als hij volwassen is, hij wel vrijgelaten wordt. Maar ja, blijft heel zielig. Daarna heb ik nog een omamori gekocht, specifiek om me succes te wensen op mijn werk. Een omamori is een (meestal stoffen) zakje aan een touwtje om je geluk te wensen. Het is dus eigenlijk een soort amulet en ze verkopen het altijd bij tempels.

Ik liep weer terug richting het station. Onderweg ging ik naar een winkel waar ik tot nu toe altijd wel wat heb gekocht. Deze winkel verkoopt namelijk heel veel J-pop, anime en Disney spullen. Ze verkopen zelfs allemaal sleutelhangers en zo uit gashapon automaten, maar dan kan je dus al zien welke je hebt. Dus stel dat je iets uit zo'n automaat wil, maar je vindt er maar één echt leuk, van de 6 verschillende prulletjes in die serie, dan kan je dus naar zo'n winkel, betaal je bijvoorbeeld een euro meer, maar dan weet je wel welke je krijgt. Nou daar heb ik dus een paar dingetjes gekocht en ik zag ook een Disney Lucky Bag. In Japan zijn ze gek op Lucky Bags. Dat is een tas waarvan je niet weet wat erin zit, maar de waarde van de spullen die erin zitten ligt dan veel hoger dan wat je ervoor betaald. Aangezien ze zoveel leuke Disney prulletjes verkochten, besloot ik het erop te wagen en gaf ik 24 euro uit.

Een straat verder kwam ik langs een winkel die allemaal kaarten verkocht en dus ook Pokémonkaarten! Jippie daar was ik al naar op zoek! Nou toen heb ik maar even 110 Japanse Pokémonkaarten gekocht, zucht... Toen ging ik ook nog even naar een arcade en heb ik een een nieuw geweldig spel ontdekt, genaamd 'Dance Rush'. Het is dus gewoon zo'n dans spel, maar in plaats van dat je op pijlen moet stappen heb je eigenlijk een soort klein podium met lichtjes erin en je kan heel dat gebied gebruiken en het spel merkt vanzelf of je je linker- of rechtervoet gebruikt. Veel leuker dus dan wanneer je alleen maar zit te kijken of je wel goed op die pijlen stapt.

Daarna ging ik eindelijk eten. Ik heb gekozen voor een soba en tempura restaurant want ik 's middags al was tegen gekomen. Ik kreeg dan dus weer een 'set menu', dus een dienblad met soba noodles in soep, gefrituurde tempura vis en groenten en een sausje en nog iets heel kleins, maar dat was niet lekker.

Toen ik eindelijk besloot om nu echt terug naar huis te gaan, liep ik langs de Book Off. Ok, vooruit dan maar! Dus toen heb ik weer een cd en 3 tijdschriften gekocht. Ik heb weer iets nieuws ontdekt. Ze hebben hier het tijdschrift Disney Fan. Dat is een maandelijks tijdschrift voor volwassenen, wat helemaal draait om Disney. Er staat bijvoorbeeld in wat voor nieuwe of bijzondere evenementen er in Disneyland zijn, wat ze deze maand voor nieuwe spullen verkopen in de Disney winkels, wat voor Disney films er in de bios komen, Disney recepten om je kinderen blij te maken, interviews met mensen die in Disneyland zijn getrouwd, bladmuziek uit Disney films, een kijkje in de Disney hotels, noem het allemaal maar op. Nou toen ging ik dus echt naar huis.

Oh ja, mijn Disney Lucky Bag! Nou zo lucky was ik dus niet, er zat allemaal oude troep in uit de Disney parken, die allemaal niks met elkaar te maken hadden en waar ik niks aan heb. Er zat wel een hele leuke Winnie the Pooh tsum tsum knuffel in, maar verder een glas van Pasen 2014, een mok van een opening van een attractie in 2005, een plastic tasje van Halloween 2010, een soort plastic Mickey paasei, en nog een paar prulletjes.