Dag 24 Kyoto: Arashiyama

Vanochtend heeft het bijna de hele ochtend geregend, dus we zijn redelijk laat pas op stap gegaan. Dit keer hebben we even geen fietsen gehuurd, want we wilden naar Arashiyama, wat nog een stuk verder is dan Kinkakuji, waar we gisteren heen zijn gegaan. Daarom liepen we naar het station om met de trein te gaan en we hoorden al een paar straten van het station vandaan vreselijk veel gejuich en gegil. We liepen het station binnen en zagen vreselijk veel mensen op de trap zitten. Het station heeft namelijk ook een gigantisch winkelcentrum erin en een groot dakterras. Daarom loopt er een hele brede trap van de 1e tot de 12e verdieping en die zat dus heeeeelemaal vol met gillende tienermeisjes. We hoorden dat er een optreden was en in de hoop dat het een artiest was die ik kende (in het allerbeste geval was het dan natuurlijk Gackt), renden we de roltrap op om te kijken. Helaas kende ik ze niet, het was een boyband die 'The Rampage from Exile Tribe' heette. En als er iets is wat ons deze vakantie niet is ontgaan, dan is het Exile Tribe. Dit is dus blijkbaar de populairste groep van het moment. Overal zie je cd's, dvd's, reclames, posters en we zien ook elke keer hun hoofden als we gaan taikodrummen, want blijkbaar kan je hun nummers ook kiezen in het spel. Dat Rampage gedoe zal dan wel een soort spin-off zijn of zo, maar we begrepen toen dus wel waarom het zo vreselijk druk was. Helaas waren ze net klaar met optreden en hun volgende optreden was weer over een half uur, want ze traden wel 4 keer op die dag, maar we hadden dus niet echt zin om daarop te wachten.

Dus we gingen met de trein en toen we een kwartier later in Arashiyama aankwamen, was het al ruim 26 graden, dus daar stonden we dan weer met onze jassen en paraplu's. We gingen naar de grootste attractie in dat gebied, namelijk het bamboebos. Natuurlijk was het daarom weer erg toeristisch en uiteindelijk was het maar een pad van misschien 300 meter lang. Een stukje verderop zouden alweer een aantal tempels zijn, maar toen we daarheen liepen was het toch een stukje verder en toen we ook alweer voor elk ieniemini tempeltje konden betalen, besloten we gewoon meteen naar de grootste tempel in dat gebied te lopen. Ook dat stuk vond ik eigenlijk nog te ver, want ik smolt echt weg.

Onderweg kwamen we nog langs een klein winkeltje waar ze veel portemonnees verkochten. Ik was al op zoek naar een portemonnee van kimonostof en hier was heel veel keus, voor minder dan de helft van de prijs die ze ervoor vragen in de veel toeristischere winkels. De vrouw die in de winkel stond vertelde dat ze alle sieraden en haarspelden zelf maakte en een vriendin van haar maakte alle portemonnees. Ik vertelde haar dat ik er een zocht waar zowel losgeld als pasjes goed in pasten en ze liet me er een aantal zien en als ik zei dat ik die dan weer te groot vond, dan haalde ze weer een aantal andere tevoorschijn. We raakten een beetje aan de praat (dus dan kon ik lekker mijn Japans weer oefenen) en toen ik de portemonnee had gekocht zei ze dat ik iets gratis mocht uitkiezen van een aantal geurzakjes en kaartenhoesjes. Dat vonden we zo aardig, dus hop... weer een stroopwafel gegeven. Toen vond zei dat weer zo vreselijk aardig dat ik nog iets mocht uitkiezen. Ik zei dat ik een kaartenhoesje wou, omdat ik ook nog steeds iets zocht om mijn visitekaartjes in te bewaren. Dus heb ik haar ook maar een visitekaartje gegeven en meteen mijn halve portfolio laten zien haha!

Toen we bij de Daikakuji tempel waren aangekomen hadden we vooral een rondje gelopen om het meer daar. Ook hier was geen toerist te bekennen en een Japanse man ging daar met zijn dochtertje de karpers voeren. Die vissen waren gigantisch! Ze begonnen met een klein zakje waar volgens mij wel een vis op stond en begonnen de inhoud aan de vissen te voeren. Toen dat zakje op was, zag ik dat hij een hele vuilniszak bij zich had en daar pakte hij gewoon weer een nieuw zakje uit, maar dat was gewoon chips. Daarna had hij nog een grote zak met rijstcrackertjes en een paar zakjes later gingen ook gewoon de Mariakaakjes het water in! Wij kwamen dus niet meer bij en begrepen meteen waarom die vissen zo vreselijk groot waren.

We gingen met de bus naar het station en daarna besloten we om met de trein naar het kasteel te gaan waar we gisteren waren. Dit lag namelijk op de route terug en aangezien we nu een stuk vroeger waren, hoopten we dat we dit keer wel in dat sushirestaurant konden eten. Het restaurant lag meteen tegenover het station en ja hoor het was gelukt! We kwamen er halverwege ook achter dat de gleuf die aan de rand van onze tafel zat, bedoeld was om je lege bordjes in te gooien. Je bordje verdween dan in een gleuf onder de band waar de sushi op lag en de Ipad die er hing telde dan het aantal bordjes, dus dan wist je ook meteen hoeveel je moest betalen. Ook kwam er dan weleens willekeurig een filmpje op de Ipad en als je geluk had dan won je en dan kwam er een bal uit het gashapon automaat rollen. Dit is zo'n automaat met plastic ballen, waar dan geld in moet gooien en aan zo'n hendeltje moet draaien. Nou als je geluk had dan won je dus zo'n ding met daarin een sleutelhanger of zo. Het duurde even voordat we het doorhadden (want ja wie verwacht zoiets nou?) maar we werden als snel erg fanatiek, maar hadden helaas niks gewonnen. Daarna liepen we nog een straat verder om maar weer ontbijt en lunch te halen voor morgen, bij die supermarkt die van die lekkere dingen verkocht.