Dag 22 Kyoto: Miyako Odori

Vanochtend kwamen we erachter dat er gisteravond een hele erge aardbeving was op het eiland Kyushu. Ook al zitten wij ook redelijk in het zuidwesten van Japan, zitten wij op het eiland Honshu en Kyoto ligt daar dus zo'n 500 kilometer vandaan. Gelukkig hebben wij dus niks van de aardbeving gemerkt, maar het is wel heel raar om dan te lezen dat het de zwaarste aardbeving was sinds de Tohoku aardbeving die in 2011 de tsunami veroorzaakte en dat er dus zoveel mensen gewond zijn en zelfs een aantal overleden. Ook een beetje vreemd dat hier volgens mij niks over werd verteld in de Nederlandse media.

Vandaag gingen we naar de Miyako Odori, een eeuwenoud wereldberoemd optreden van geisha en maiko. Omdat dit om 2 uur 's middags was moesten we er een beetje omheen plannen, maar dat is goed gelukt want we begonnen bij de Nanzenji tempel. Hier omheen stonden ook nog allerlei andere tempels en het was in een stuk bos in de heuvels. Wat vooral erg apart was, was het aquaduct wat er stond. Je kon naar boven lopen en erop staan en er stroomde nog steeds water doorheen. We liepen hier een tijdje rond en gingen daarna naar de tempel ernaast, de Eikan-do tempel. Helaas moest je hiervoor entree betalen en aangezien we niet zoveel tijd meer hadden, besloten we alleen een rondje in de omgeving te lopen. Onderweg naar het theater in Gion, wou ik nog even naar een andere tempel, aangezien het op de route lag en er een gigantisch grote torii poort boven de weg stond. We fietsten hier onderdoor en aan het einde van de weg was de Heian-jingu tempel. Het was er niet erg groot, dus het paste mooi in onze planning en we konden ook nog even lekker gaan lunchen onderweg.

Eenmaal bij het theater aangekomen wisselden we onze uitgeprinte tickets om voor echte en konden daarna 20 minuten in de rij gaan staan om naar binnen te mogen. Toen we eenmaal binnen waren werd er gezegd dat je een audioguide kon huren in het Engels, deze vertelde dan van alles over de voorstelling. Maar die was alleen te koop bij de kassa en dan kon je ook een introductie verhaaltje horen in het Engels voor je show begon. Ja echt superhandig dus! Ik zit al een half uur te wachten en net nu ik zit en de show over 5 minuten begint gaan ze dat omroepen en dan durf ik echt niet meer naar beneden te lopen naar de kassa, want dan moet ik ook weer omhoog en dat snappen ze dan weer niet, dus laat maar zitten... Helaas mochten we niet fotograferen of filmen in het theater, maar voor het idee heb ik hieronder een filmpje van Youtube geplaatst van het theater zelf. Ik had al eerder een paar filmpjes op Youtube bekeken en hoewel Sander zei dat het hem wel leuk leek, dacht ik echt dat hij me achteraf zou vermoorden, want het was wel een voorstelling van een uur haha!

In 1872 werd de eerste Miyako Odori gehouden en altijd in hetzelfde theater, het Gionkobu Kaburenjo. Sindsdien is dit altijd een van de hoogtepunten van het jaar geweest in Kyoto, aangezien hier vele geisha en maiko (leerling-geisha) optreden. Aangezien geisha altijd een specialiteit hebben, zullen ze dansen, zingen of een instrument bespelen. Dit werd altijd in de lente gehouden en al jaren zijn er de hele maand april 4 optredens per dag, dus dat is hard werken voor die geisha. Hoewel vroeger de beste geisha en maiko mochten optreden, doen ze nu allemaal mee. Vroeger waren er natuurlijk veel meer en Gion was de wijk met de meeste geisha en maiko van heel Japan. Nu zijn er nog maar zo weinig geisha en maiko over (een paar jaar geleden waren het er niet meer dan 100), waardoor ze nu dus allemaal meedoen. Een paar jaar geleden was het zo dat je alleen een theeceremonie met een geisha kon boeken, als je werd aanbevolen door iemand die dat regelmatig deed en dus al in dat wereldje zat. Nu kan je dit ook boeken via sommige hotels, maar het schijnt dat je zo een paar duizend euro kwijt kan zijn aan een uurtje met een geisha praten. Veel toeristen hopen dus dat ze er op straat een tegen komen, maar zelfs dan zie je ze meestal niet in vol ornaat, omdat ze overdag niet aan het werk zijn. Kortom, dat wij zo in een klap alle overgebleven geisha en maiko ter wereld hebben zien optreden, was heel uniek.

Het was dan ook erg mooi en bijzonder en vooral het begin en het eind waren heel kleurrijk en energiek. In het middenstuk werd er iets teveel een verhaal verteld. Het leek meer op een toneelstuk dan een dansoptreden, wat natuurlijk niet gek is want alles aan zo'n voorstelling heeft zoveel symboliek, dat het vanzelf een heel verhaal wordt. Maar ja wij begrepen daar natuurlijk niet zoveel van en vooral tijdens deze stukken werd er niet echt gezongen, maar bijna opgelezen door een oude vrouw met een hele erge jengelstem. Ook dit hoort natuurlijk gewoon bij zo'n soort optreden, maar dit zorgde er wel voor dat dit voor Sander het langste uur uit zijn leven was haha!

Daarna hadden we eigenlijk wel genoeg tempels gezien voor vandaag, dus we gingen weer naar Teramachi street. Hier hebben we eerst takoyaki (inktvisballetjes) op, heb ik een leuke rok gekocht en hebben we natuurlijk weer even gedrumd. Ook gingen we nog even naar de Nishiki Food Market, die zit hier tussen al die winkelpassages in en dat is dus eigenlijk een grote leuke markt, met zowel vers eten en verse vis, als snoep en gebak. We gingen terug naar het hostel omdat we met een paar mensen die we gister hadden ontmoet sushi zouden gaan eten. We zaten eerst nog een tijdje met z'n allen te hangen en te kletsen, toen we bijna wilden gaan eten moesten er nog een paar douchen, toen die klaar waren, waren er opeens een paar andere mensen weer weg... Dus ongeveer 2,5 uur later gingen we dan toch echt de deur uit. We zouden eerst maar met 5 man gaan, maar doordat er in de loop der tijd steeds meer mensen bij kwamen zitten en iedereen maar mensen bleef uitnodigen waren we opeens met z'n 12en haha! Toen we al een blokje om hadden gelopen en geen sushi hadden gevonden besloten we gewoon bij het eerste het beste goedkope tentje naar binnen te gaan. Toen kwamen we erachter dat veel kleine tentjes geen plek hadden voor zoveel mensen, maar na een tijdje hadden we dan toch nog iets gevonden, waar ze vooral veel curry verkochten. We waren dus opeens zo'n grote groep luidruchtige toeristen (waar ik me dus al de hele vakantie aan erger), maar dat probeerde ik maar even te vergeten haha. Dus het was een hele chaotische maar gezellige avond. Er was ook een Kroatische jongen die in Budapest woont en ik heb het ongeveer een uur met hem over Hongaars eten gehad, dus Sander en ik hebben soort van besloten dat de volgende vakantie toch echt weer naar Hongarije zal zijn haha!