Dag 20 Nara

We vertrokken vandaag vroeg uit Hiroshima om voor de laatste keer de shinkansen te nemen naar Kyoto. Hier wilden we onze bagage dumpen in het hostel om de rest van de dag naar Nara te gaan. Het was nog een hele opgaven om de uitgang van het station in Kyoto te vinden, want dat is echt het meest verwarrende station ter wereld (ja Evi, dat is het dus echt nog steeds en nee het is echt niet gek dat wij vorige ook al de uitgang naar de bussen niet konden vinden). Vanaf Kyoto was het nog bijna een uur in de trein naar Nara, wat vooral bekend staat om de vele tempels en het nog veel grotere aantal herten wat daar overal in de stad rondloopt.

Helaas begon het een beetje te regenen toen we daar aankwamen, maar we liepen gewoon verder langs een aantal tempels en pagodes. De grootste en bekendste tempel is de Todai-ji en in de tempel staat een 16 meter hoog Boeddha beeld, wat het grootste bronzen wereld ter wereld is. Onderweg naar de tempel waren weer allemaal kraampjes, die natuurlijk hertensouvenirs verkochten in alle vormen en maten. Ook kon je hertenkoekjes kopen om aan de herten te voeren, dus overal werden mensen gestalkt door soms wel 7 herten per keer. Er waren overal vreselijk veel middelbare scholieren, want sinds deze week is hier het nieuwe schooljaar begonnen en blijkbaar hebben ze nu allemaal introductieweken of schoolreisjes, dus bij elke tempel stonden minstens 10 grote bussen die leegstroomden met leerlingen. We gingen de tempel binnen en daar stond de gigantische Boeddha. Je kon eromheen lopen en verderop zagen we opeens 2 spartelende voeten op de vloer. Er was dus blijkbaar een hele dikke houten steunpilaar midden in de tempel, met onderaan een groot gat erin. Pas daarna zagen we dat er een hele rij stond van mensen die allemaal door dat gat in die paal wilden kruipen. Dus ja dit klinkt echt net zo raar als dat het was. Het waren bijna allemaal middelbare scholieren dus die pasten met hun 1,50 meter precies door dat gat, maar het ging nou nooit echt soepel. We vroegen aan een meisje waarom iedereen dat deed en ze zei iets in de richting van dat je dan soort van herboren wordt… of zo. Dus we hebben daar zo’n 10 minuten staan kijken naar de scholieren die elke 5 seconden door dat ding kropen, oh en natuurlijk halverwege ook nog even moesten poseren voor een foto. Met zulke foto’s zegt iets me wel dat ze hier een stuk leukere schoolkranten hebben dan wij.

Hoewel er nog wel een aantal andere tempels in de buurt waren gingen we terug naar het station, omdat het nog steeds hard regende en het al laat in de middag was. Een uur later waren we op het station in Kyoto, waar we na lang zoeken iets hadden gegeten en we gingen terug naar het hostel. Dit keer zitten we dus voor het eerst in een hostel in plaats van een hotel. Tot nu toe ziet het er erg netjes uit, de kamer is weer erg klein, maar er zijn gelukkig ook een aantal gemeenschappelijke ruimtes waar we altijd kunnen gaan hangen. En ze verhuren hier fietsen waar ook Sander op past, dus dat is alweer een zorg minder.