Dinsdag zijn we als eerst naar Nijo Castle gegaan. We hadden fietsen gehuurd bij ons hostel, dat leek ons een stuk handiger en goedkoper dan steeds de bus. Helaas was het kasteel elke dinsdag gesloten, dus gingen we maar meteen door naar de volgende bestemming. We gingen naar het Imperial Palace. Tot ergens in 1800 nog wat was Kyoto de hoofdstad van Japan, daarom is hier ook een paleis. We hoopten dat het spannender zou zijn dan het paleis in Tokyo... maar nee. Het werd weer een groot rondje lopen om een grote saaie muur. Eromheen stonden hier wel wat meer kleine tempeltjes en poortjes. In Kyoto staan sowieso overal heel veel tempels, poorten en alles wat erop lijkt. Soms staat er ergens in een doodnormale straat een hele grote poort en bij sommige tempeltjes twijfelen we soms of het niet gewoon iemands achtertuin is, dus we proberen vooral de allergrootste te bezoeken.
Daarna gingen we naar de Ginkakuji tempel, ook wel het Zilveren Paviljoen genoemd. Hij lag erg afgelegen en hoog. Kyoto ligt erg tussen de bergen in, dus de grootste tempels staan vaak in de heuvels. Er stond op de plattegrond dat het gebied bestond uit een receptie, een tuin, de tempel en het theehuisje. We dachten bij een gebouwtje 'oh dit zal dan wel het theehuisje zijn', maar toen waren we al bij de uitgang. Het was dus best een klein ding voor hoe bekend hij is. Daarna fietsten we nog naar de Heian-jingu tempel. Ik kwam er wel elk uur meer achter dat het fietsje iets te Japans was, want ik kreeg steeds meer rugpijn, zo klein was dat ding. De Heian-jingu was ook mooi en aan het eind van de straat stond een gigantische oranje poort! Later gingen we weer naar het station om wat te eten. We gingen maar weer voor de 2e keer bij een Italiaans restaurant eten. Japans eten is vaak eenvoudig en de gerechten kunnen een beetje eenzijdig zijn. Als Japanners een zogenaamd superchique restaurant openen is het altijd iets Italiaans of beter nog: Frans. Zelfs als ze pizza bestellen, voelen Japanners zich volgens mij meteen een stuk verfijnder, gewoon omdat het Westers is.
's Avonds zijn we nog naar Yoiyama gegaan. Een van de grootste jaarlijkse traditionele festivals van Japan is het Gion Matsuri. Gion is een wijk in Kyoto die vroeger de meeste geisha, geishahuizen en theehuizen had van heel Japan. Dat is dus ook waar Memoirs of a Geisha zich afspeelt (nou ja, het echte verhaal dan, de set hebben ze ergens in een weiland in Amerika gebouwd). Hoewel wij vooral in het moderne gedeelte gelopen hebben. Het hoogtepunt van het festival is op 17 juli, maar de 14e, 15e en 16e heb je al de 3 avonden dat het ook al feest is. Deze avonden noemen ze Yoiyoiyoiyama, Yoiyoiyama en Yoiyama. Ik denk dat 70% van de mensen in yukata rondliep en er waren veel leuke winkeltjes en kraampjes. We liepen naar de Yasaka tempel, waar allemaal kraampjes stonden die eten, drinken, ijs en sieraden verkochten.
Reacties
Een reactie posten